Ik ben 50.
Ik heb 50 jaar geleefd, gewerkt, bemind, getreurd en geleden.

Ik heb vrede met '50'. De lach/huilrimpels zijn ok. Het begin van donshaartjes op de kin vind ik wel schattig. Dat mijn lichaam na zoveel jaren aerobics en krachttraining toch gewoon de huid laat verslappen bevalt me niet. Maar het is niet anders: dit is 50.

Ik ken veel vrouwen van 50 of meer of minder. Voor de vrouwen van het goede soort speelt leeftijd geen rol. Maar soms ontmoet ik vrouwen van 35 die me nadrukkelijk met 'mevrouw' en 'u' gaan aanspreken. Als ik dan zeg: zeg toch gewoon Jeanne, zeggen zij 'dit is een vorm van respect'. Ik weet dat ze bedoelen: 'dit is mijn manier om mijn minachting voor jou als oud wijf te laten blijken'. En ik denk: 'je doet maar'. En ik denk: 'trut'.

Mannen. Da's anders.
Sommige mannen vinden een 'woman of a certain age' (wat ik nu schijn te zijn) 'spannend'. Dat zijn de jongere mannen. Je ziet ze soms op tv, die mannen. Ze spreken dan goedkeurend over bepaalde vrouwen van boven de 43 maar met een ondertoon van 'hoor mij eens ruimdenkend zijn'.
De mannen van mijn leeftijd hebben geen vrouwen van mijn leeftijd (tenzij ze er 25 jaar geleden per ongeluk mee zijn getrouwd). Hun vrouwen zijn jonger - zoals het traditiegetrouw ook hoort te zijn.
Waarmee mijn mogelijke actieradius wordt beperkt tot mannen van 55+. Niks mis mee. Robert Redford zit in die groep.

In het dagelijks leven ben ik geen sociaal type. Als ik een man ontmoet is dat meestal via het net. Via de internetveilingen bijvoorbeeld. We kopen of verkopen van elkaar, raken aan het mailen, wisselen wat persoonlijke dingen uit. Opleiding? Getrouwd? Wat doe je? Allemaal leuk en aardig.
En dan vraagt zo'n man: en... hoe oud ben je?
En ik mail '50' en dan valt de mail stil.

Terwijl we toch zo gezellig aan het kletsen waren over hoe we allebei in de handel beland waren en wat we erbij voelden. Is dat nu niet interessant meer? Ben ik nu niet 'leuk' meer? Heb ik me met de onthulling van mijn leeftijd gediskwalificeerd? Had hij soms als volgende vraag 'en wat zijn je maten' in gedachten? Want dat is een vraag die een verstandig man als hij kotsneigingen wil voorkomen aan een 50-jarige natuurlijk niet stelt.

Een vriendin zei gisteren: 'Zeg de volgende keer eens dat je 28 bent. En kijk wat er gebeurt. Of schrijf er een Doodle over'.

Ik besloot tot de Doodle.
En toen ik die aan het schrijven was betrapte ik mezelf erop dat ik me zat af te vragen hoe ik nog ergens de informatie kwijt kon dat ik er voor '50' overigens wel *heel* goed uitzie.

En ik dacht weer: trut.
Maar nu betrof het mezelf.