Ooit had ik één konijn en omdat alleen maar alleen was, kreeg dat konijn een cavia. En toen de cavia dood ging kreeg hij een nieuwe cavia en toen die geroofd werd door een roofvogel kreeg hij weer een nieuwe cavia en toen hij zelf dood ging kreeg die cavia weer een konijn. Dat konijn was Katrien en ze kwam van de Knaagdierenopvang.

Een dag later kwam de buurvrouw aanzetten met háár konijn, dat na het overlijden van haar vriendinnetje al maanden zielig alleen zat. Erika (een gecastreerde heer) neergezet bij Katrien, me verheugd in de aanblik van liefde op het eerste gezicht, de ren uitgebreid van twaalf tot achttien vierkante meter, en tegen de Knaagdierenopvang gezegd: als jullie ooit onderdak zoeken voor een konijn dat het paradijs op aarde verdient, bel mij.

Maanden gingen voorbij en Snowy kwam in mijn leven. Snowy was een wit kooikonijn dat door een echtscheiding op straat kwam te staan en waarvoor via de mailinglist van Vrij-Konijn* per direct opvang werd gezocht. Nauwelijks had ik gemaild: 'laat maar komen' of de Knaagdierenopvang hing aan de telefoon.

Twee voedsters (dameskonijnen) zaten er te wachten op redding door mij. Ze waren los van elkaar ingeleverd met de tekst dat ze "niet lief" waren. De één wilde niet op de bank, de ander wilde niet opgepakt. Typisch konijnen die hun konijn-zijn in een luxe ren aan de Eilandspolder moesten ontplooien. Ze waren dus welkom.

Een week later. Ren van achttien naar dertig vierkante meter uitgebreid en een aparte ren bij het huis aangelegd voor Snowy (omdat je zelfs een onschuldig ogend binnenkonijn zolang de balletjes er nog aan zitten nu eenmaal niet bij hitsige dames plaatst).

De nieuwe konijntjes, Thelma en Louise, waren een aanwinst. Dolle pret in de achtertuin. Waarbij opviel dat Thelma, een snoezig donkerbruin haasachtig wezentje van hooguit vier maanden, wel erg enthousiast steeds met name Katrien besprong. Maar op een collega konijn wippen is niet per se seksueel. Het heeft ook te maken met elkaar 'gewoon' leuk vinden en met dominantie. Wist ik uit de boekjes en van de lijst.

Om een lang verhaal ietsje korter te maken. Nadat de dierenarts tien dagen later bij een check-up onder het staartje van Thelma had gekeken kon er nog een ren worden bijgebouwd en kon het rekenen beginnen. (Inderdaad, een konijnenliefhebster vindt bloemetjes in de tuin misschien wel leuk, maar daar heeft ze helaas geen plaats voor).

Ergens tussen vorig weekend en over een week kunnen zowel Katrien als Louise moeten werpen. En als dat gebeurt, doen ze het gegarandeerd onder de grond in één van hun met overgave gegraven metersdiepe holen. Daar droppen ze dan per konijn tussen de drie en dertien kleine konijntjes die ze slechts één maal per etmaal gaan voeren en die als alles goed gaat vier weken later komen kijken of het boven de grond ook zo leuk is.

De eerste dagen dat 'het' kon gebeuren verloor ik de dames geen seconde uit het oog. Toen realiseerde ik me dat als een gemiddelde konijnenbevalling vijftien minuten duurt de kans heel groot was dat ik hem toch zou missen. Misschien sliep ik wel. Ik besloot het aan de dames zelf over te laten.

De Tarot-kaart die vandaag in mijn In-box viel was The Empress. Deze kaart staat voor de aardmoeder. Voor vruchtbaarheid. Voor actie ook.

Katrien en Louise weer eens goed bekeken. Geen verandering in hun gedrag gezien (maar dat zegt weer niks, omdat een konijn omdat het een prooidier is juist zo 'gewoon' mogelijk doet als het ergens dertien kwetsbare jonkies heeft verborgen).
Toen Thelmus weggebracht om hem te laten castreren.
Een aardmoeder moet toch wát.
 

* Wie van konijnen houdt kan niet buiten de te gekke mailinglist van Vrij-Konijn.
Kijk ook op de site die elke dag mooier wordt <http://www.vrijkonijn.nl/>.