Arthur is aan het doodgaan.
Hij straalt al een paar weken uit dat het eraan zit te komen en langzamerhand heeft zijn omgeving het ook geaccepteerd.

Arthur is mijn haan. Hij is niet de eerste haan die in mijn dierengezin zal overlijden. Lendl, Krajicek, Boris, Haarhuis en Koevermans (inderdaad - dat was mijn tennisperiode) gingen hem voor. Arthur is genoemd naar een Belangrijk Jurist (wie het raadt mag het mailen en krijgt een `bravo!-mail retour).

Arthur is mooi. Als je van het type houdt. Hij heeft veel kleurtjes, hij glanst in de zon en zijn beentjes en voeten zijn bedekt met ver uitstaande veren. Die `sokjes' zijn een raskenmerk. Al zijn nakomelingen, ook die zijn verwekt met gewone kippen, hebben ze. Een soort `ik kom uit een goed nest'-stempel.

Arthur is hier tweeëneenhalf jaar geleden neergezet. Een kadootje. Opgepikt uit een kinderboerderij.
Arthur was direct de ideale pasja die de hennen die hij aantrof om de gevederde pootjes wond. En hij was nog viriel ook. Kwamen van nesten de jaren ervoor vaak de helft van de eieren niet uit: wie door Arthur was getreden had een 100%-score.

Arthur's nageslacht is behalve `mooi' ook buitengewoon broedbereid (de hennen) en mannelijk maar niet op een vervelende manier (de hanen). Dat broedbereid zijn uit zich in een tegen-beter- weten-in-neiging op eieren te gaan zitten, desnoods bij tien graden nachtvorst en midden in de winter. De mannelijkheid uit zich in extreem veel kraaien en `gedoe' met de hennen. Wormpjes voor ze zoeken, om ze heen draaien, rituele dansen uitvoeren en ze treden.
Mijn vorige hanen meenden dat daarbij hoorde dat ze andere heren alle hoeken van de toch echt best grote tuin moesten laten zien. De zonen van Arthur niet. Die doen soms een paar schijn-dreigende pasjes richting broer die net een hen heeft getreden, maar aanvliegen doen ze hem niet. En de hen zelf ook nog een keer pakken om hun macho-heid te bevestigen hebben ze ook al niet nodig. Prima hanen dus.

Tot dit moment.
Arthur is zoals gezegd aan het wegglijden. Op een op zichzelf niet onaangename manier, denk ik. Hij schuifelt nog wat door de tuin, kraait niet meer, neukt niet meer, maar lekkere hapjes gaan er nog wel degelijk in. Als het zo uitkomt trekt hij op met een paar hennen, als het niet schikt is hij alleen. En slapen doet hij al een week niet meer op de houtstapel maar in een leghok. Springen en de pootjes krommen is kennelijk een probleem.

Sinds gisteren heeft deze Arthur-nieuwe-stijl, deze oude man die zijn leven aan zich voorbij ziet glijden en hoopt op een vredig doodgaan in het eigen bed/leghok in zijn jongste zoon (die niet eens een naam heeft) een vadermoordenaar getroffen. Deze zoon, een minkukelig haantje, kleiner dan de andere twee hanen en zelfs kleiner dan de hennen, maar altijd kakelend en kukelend en *heel* gewichtig doend, heeft de aanval geopend.

Gisteren vloog hij Arthur opeens aan en werkte hem in de vijver. Ik zag het gebeuren, viste Arthur op en moest toezien hoe de lieverd gebogen zich terugtrok in het leghok.
Vandaag zag ik hoe de etter terwijl Arthur net het hok in wou op een ongenadige manier op hem begon in te pikken. Arthur kroop weg onder een richel en liet zich er toen ik een paar minuten later ging kijken hoe het met hem ging gedwee onderuit halen. Hij at de meegebrachte pinda's en graantjes. Liet toe dat ik hem aaide. Niet goed - een haan als Arthur eet op zijn best uit de hand, die `aai' je niet.

Eén dezer dagen is het moment. De hennen hebben al afscheid van hem genomen en ik ben ook zover. Ik zal hem missen. Hij was een lieve haan.
En de kleine ellendeling heeft zich in elk geval in de picture gevochten. Hij verdient een naam.
Stel dat ik weer een prominente jurist kies, wie moet het dan wezen. Spong, Mozkowicz, Doedens?

Nee - te veel eer.
Voor de heren advocaten, bedoel ik.