Ik moet voor een vergadering in de Amsterdamse Stopera zijn en ben een half uur te vroeg.

In mijn tas heb ik een reiswekkertje*) waarvan de batterij lang geleden is verdwenen. Het is een leuk wekkertje. Het laat niet alleen de temperatuur zien - altijd handig op reis - maar kan als-ie afloopt ook verschillende melodietjes laten horen. Zoals 'Oh my darling Clementine'.

Als dorpsbewoner met tijd over in de grote stad besluit ik die tijd te benutten. Ik ga naar Isis op de hoek van de Jodenbreestraat en vraag of ze me misschien aan een klein batterijtje kunnen helpen. En zo nee - wie wel.

Isis verwijst me naar Albert Heijn. Daar eenmaal binnen is het grootste probleem: hoe kom ik er weer uit? Batterijen hebben ze niet maar wel lange rijen voor kassa's en de niet gebruikte kassa's zijn gebarricadeerd. Even binnenlopen en zonder iets te kopen weer naar buiten is duidelijk niet de bedoeling.
Ik klamp een man aan die eruit ziet alsof-ie beslissingen mag nemen: hoe kom ik eruit?
Hij raadt me aan over de barricades van kettingen en winkelwagentjes te klimmen. Ik ga er in tijgersluipgang onder- door.

Teruglopend naar de Stopera zie ik een horlogeverkoper/juwelier. Ik loop naar binnen. Voor de toonbank staan een zwijgende Japanner (couleur locale) en een stel ruziënde types van wie de 1 een horloge wil verkopen aan een ander die ook weer een vriend bij zich heeft en daar '45' voor vraagt. Omdat ik vrij lang moet wachten tot ik (slordig uitziende middelbare vrouw met paarse trui, versleten jeans en rugzakje) geholpen word, krijg ik alle tijd om me te realiseren dat de heren het over duizendjes hebben.

De man achter de toonbank, een mooie vijftiger als je van het type Willebrord Frequin houdt, bestudeert het horloge en stelt vast dat het fake is. De verkoper wordt woest, de koper wordt ook woest en dan proberen ze te dealen over een lager bedrag. Dertig misschien? Vijfentwintig zegt de mogelijke koper. De verkoper doet nu gekwetst en wil hem helemaal niks nooit meer verkopen.

In een stilte in de echte onderhandelingen heb ik mijn plastic wekkertje uit mijn rugzak gehaald - of ze er misschien een batterij voor hebben. Een andere man achter de toonbank zal kijken. Alleen wordt hij weer afgeleid door een telefoon die gaat en iemand die vragen stelt over een Cartier horloge type X, waarvoor hij een boek raadpleegt en prijzen onthult die boven de halve ton liggen.

Ik wacht en begin te denken - haal ik die vergadering nog wel. Want een horloge aan mijn pols draag ik nu eenmaal niet en alle klokjes in de winkel wijzen een andere tijd. Of ze gelijk lopen is misschien ook niet zo belangrijk.

Tenslotte keert man-achter-de-toonbank2 terug met een lopend vrolijk tjilpend reiswekkertje waarvan hij niet zo snel kan achterhalen hoe het gelijk te zetten. Hoeft niet, zeg ik, thuis ligt de gebruiksaanwijzing.

'Willebrord' legt aan de mannen voor de toonbank uit dat als je een *echte* Rolex of Cartier of wat dan ook wilt - met papieren - je ook wel iets meer kwijt bent dan zij willen betalen. Eén van hen verzekert hem dat hij thuis ook een echte heeft liggen - met papieren. Willebrord kijkt sceptisch.

Ik dank meneer 2 dat hij zich met zoiets futiels als een batterij heeft willen bezig houden (hij rekent f 10 - de normale prijs, weet ik uit het winkelcentrum in Heerhugowaard) en wil me bijna excuseren dat ik me in deze hogere sferen heb begeven. Hij lacht beleefd.

Hierna ga ik vergaderen met de Commissie voor de Politieklachten en buig mij over de vraag of een politieman die midden in de nacht even het dienstvoertuig stil zet waar een stopverbod heerst om voor zichzelf en een collega een patatje te halen 'onprofessioneel en dus niet behoorlijk' heeft gehandeld. We stellen vast dat dit inderdaad het geval is en adviseren de burgemeester om een hierover ingediende klacht 'gegrond' te verklaren.

Regels moeten er zijn.