Een vriend van me meldde zich een paar weken geleden bij een internet dating service en daagde mij uit hem daar tussen de veelheid aan mannen te 'vinden'. Omdat je alleen kunt 'zoeken' als je je zelf aanmeldt, vulde ik in dat ik 1.67 m en 57 kilo was en donkerblond met blauwe ogen. En dat ik hield van muziek en van de woestijn en van lezen. En dat ik 41 was. Allemaal waar - behalve dat laatste.

Waarna ik werd overstelpt met hijgerige mailtjes van waarschijnlijk best aardige mannen (11 gescheiden, 1 gehuwd) die me uitnodigden voor lange wandelingen, een heerlijke maaltijd en een goed glas wijn. Behalve die ene van 28 die eerlijk te kennen gaf vooral op zoek te zijn naar een licht poppetje omdat-ie daarmee elk weekend op z'n motor wou gaan scheuren.

Het was een goede gelegenheid om me af te vragen waar ik als het zo uitkomt nog meer over lieg behalve over mijn leeftijd. Wat deugt er bijvoorbeeld niet aan de voorkeuren die ik stiekem koester maar die ik in het gezelschap waarin ik graag wil scoren liever voor me houd?

‘s Kijken.
Hoewel ik dit jaar nog de hele Ring heb uitgezeten, is mijn muzikale voorkeur eigenlijk betrekkelijk banaal. Ik houd van Cher en George Michael en Tina Turner en vind Oh baby, baby, how was I supposed to know... something wasn't ri-ight van Britney Spears de absolute topper van het jaar.
En ik ben dol op Anna Kournikova.

Dan houd ik nog van grote auto's en zou ik als ik het me kon veroorloven het liefst in een Chevy Blazer of een andere terreinwagen rijden. Sorry, milieu - dan stort ik wel wat extra.

Maar het wordt nog erger.
De laatste keer dat er iemand uit het Big Brother-huis moest worden verwijderd, heb ik gestemd. Ik heb het 1-gulden-per-minuut-nummer gedraaid, geduldig de eerste minuut aangehoord hoe de simpele bezigheid van het stemmen in elkaar zat, toen gestemd tegen Bart (dat vind ik namelijk een lul) en zodra de mechanische stem had bevestigd dat ik er nu toch al drie gulden doorheen had gejaagd ook maar even voorspeld wie uiteindelijk zal winnen. Ruud dus.
Nee, nee - ik *vind* Ruud niet aardig. Willem is aardiger en van alle nog aanwezigen is Karin degene die het meeste 'deugt'. Maar - eerlijk nu maar - sinds ik de knoop heb doorgehakt, begin ik wel steeds meer een zwak voor Ruud te krijgen.

Waarmee we komen bij de allerergste bekentenis. Zo erg dat ik mezelf eerst niet eens durfde toe te geven dat het zo was. Hier komt ie: ik vind André Rieu eigenlijk wel leuk.

Ja, ik weet het, de man is bij de feministische meetlat Cisca Dresselhuys vreselijk door de mand gevallen. Ik kan me niet meer exact herinneren wat er mis met hem was (streek hij zijn eigen overhemden niet? vond hij een andere vrouw dan de zijne wel eens leuk?) - hoe dan ook - ‘t was vreselijk.
En dat populaire gedoe met die viool en dat lange haar en die deinende ouwe dames in soepjurken - dat *kan* natuurlijk helemaal niet.

Maar laatst zag ik hem bij Paul de Leeuw. En hij bleek niet dom te zijn. En eigenlijk wel geestig. En adrem.
Zodat ik nu, weken later, durf toe te geven dat ik eigenlijk al jaren zijn uitvoering van de wals uit Sjostakowitsch' Jazz Suite no.1 een stuk swingender vind dan die van Chailly. En dat als ik op de autoradio een leuk stukje Strauss hoorde en er zeker van was dat hier een 'echte' dirigent aan het werk moest zijn, ik herhaaldelijk pijnlijk werd verrast omdat het weer die door mij diep verachte André Rieu was die zo'n mooi stukje muziek had afgeleverd.

Einde bekentenis.
En hierna zal er wel niemand meer een goed glas wijn met me willen drinken.