Mijn konijn Broer heeft jarenlang het leven gedeeld met een cavia. Soms ging Broer te ver, negeerde hij dat de caaf niet alleen een caaf maar ook een mannetje was en probeerde hij hem te verkrachten. Als ik in de buurt was pakte ik Broer op, sprak hem toe en hoopte dat hij daardoor in elk geval even zijn obsessie zou vergeten. Die strategie had meestal succes, want lang van memorie zijn konijnen niet.

Caaf 1 kon als hij belaagd werd heel hard piepen. Maar als hij dan weer met Broer was herenigd, zat hij binnen de kortste keren tevreden op het hoofd van mijn konijn. Seksuele intimiteiten waren natuurlijk ongewenst, maar op de een of andere manier kon hij er mee leven.

Caaf 1 is een paar maanden geleden overleden. En Broer heeft hem zeer gemist. Niet dat hij de hele dag stilletjes zat te treuren. Maar als er een kat langs zijn ren liep of zelfs een kip, rende hij net iets te enthousiast mee. Ook mij vond hij een stuk interessanter dan in zijn vier jaar met z'n caaf.

Een nieuwe caaf, dus. Gehaald uit het asiel voor knagers: een woonhuis in Alkmaar waar de konijnenhokken met vele tientallen in de tuin op elkaar staan opgestapeld, drie grote waterschildpadden in een bakje op de keukenvloer over elkaar heen klimmen en waar ongeveer alles wat mensen in de dierenwinkel reuze leuk vinden na verloop van tijd kan worden ingeleverd.

Er zijn twee cavia's: de ene is 'schuw', de andere 'zeer schuw'. 'Schuw' krijg ik mee met de boodschap dat als het niet 'klikt' met mijn konijn, hij weer terug mag komen. Omdat ik toch iets wil weten van het individu met wie ik een relatie aanga, vraag ik hoe hij bij de Knaagdierenopvang is beland. Het wordt nageslagen in het grote boek. "Was niets aan" - met die tekst is hij in een schoenendoos overhandigd.

Thuis klikt het. Broer uit dit door caaf 2 toe te staan mee te eten uit zijn bakje om hem vervolgens als het even kan te grijpen. Caaf waardeert dat niet, wringt zich los, maar lijkt niet getraumatiseerd. Hij eet geconcentreerd verder.

Wel kost het hem aanvankelijk moeite te doorgronden dat als er in een ren van twaalf vierkante meter twee huisjes staan, zijn actieradius zich niet hoeft te beperken tot een huisje plus de afstand naar de etensbak. Na tien dagen heeft hij het door en na veertien dagen rent hij rondjes, zit ontspannen in de zon en klimt voor het eerst op het hoofd van mijn/zijn konijn.

Twee knaagdieren gelukkig gemaakt. Nu al die andere nog.

*) Deze doodle gaat over de Knaagdierenopvang aan de Fritz Conijnlaan in Alkmaar. De vrouw die de opvang verzorgt is Truus Schoehuijs. Tel. 072-5119998.