En het zat mee. Ik was slim, ik studeerde, ik maakte carrière.

Ik heb altijd hard gewerkt. Maar dertien jaar geleden ging ik wonen met een man die een hoog ambtenarensalaris had en de laatste jaren gaf ik wel eens toe aan de luxe werk te doen dat niet financieel belonend was. Zoals boeken schrijven.

De werkweken werden er niet korter door, maar ik voelde me van een dubbeltje bepaald een kwartje worden. Misschien wel vijftig cent.

Nu is mijn man dood en blijkt dat in de wet staat dat ik alleen recht heb op het pensioen dat is opgebouwd na zijn scheiding van zijn eerste vrouw. De site van het ABP formuleert het als volgt: voor tweede echtgenotes kan deze wettelijke bepaling 'minder prettige gevolgen' hebben.

Da's een understatement.

Ik moet 'budgetteren'. En ik schrik van wat ik aan vaste lasten tot nu toe achteloos over maakte zodra de rekening binnen kwam. Enig idee hoeveel watergeld per maand kost, hoeveel de aansluiting op de kabel? Dan zit u kennelijk in de positie waarin ik nu ook zit.

De eerste keer na het ABP-bericht sta ik als verlamd in de supermarkt, aarzelend tussen wat ik eigenlijk wil kopen, het allergoedkoopste alternatief of helemaal niets.

Ik laat me door een andere aan lager wal geraakte dame (haar hoge ambtenaar ging er vandoor met een andere vrouw) meenemen naar de Aldi. Ik laat me aanwijzen wat daar nog best eetbaar/bruikbaar maar veel goedkoper dan elders is en koop om niet al te ondankbaar te lijken crackers, zoutjes en voorverpakte salami.

En dan ontpopt zich in mij de vrek. Heel diervriendelijk en milieubewust Nederland (was er een club die ik niet steunde?) moet het voortaan zonder me doen. Ik zeg alles op. De bevestigingsberichten uit deze hoek zijn (te) vriendelijk: jammer dat u niet meer bij ons bent, we zijn zeer dankbaar voor de tijd dat u er wel was, als u ons ooit nog eens wilt steunen, weet dat u welkom bent. De Consumentengeldgids is wat pinniger:' u hebt kennelijk gemeend het abonnement te moeten beëindigen...' Inderdaad, ja, bij gebrek aan geld.

Als ik 's ochtends een eitje van de eigen krielkipjes voor het ontbijt kook (wat haat ik die krengen als ze ze wekenlang weten te verstoppen in de tuin), doe ik er meteen een supermarkt ei bij dat ik later bij de lunch of het avondeten kan eten. Hoeft het gas maar 1x aan. Als ik het krielei uit het pannetje haal, suddert het andere op een uitgedraaid vuur nog even door zodat het de juiste vastheid krijgt voor latere consumptie. Het water bewaar ik ook voor de volgende keer.

Thee zet ik met theezakjes voor 1 kop. Die zijn als je geen al te hoge eisen aan het vierde kopje stelt dus zowel bij het ontbijt als 's middags te gebruiken.

Lakens verschoon ik niet meer 1x per week maar 1x per twee weken. Scheelt in de slijtage door de was en in de elektriciteit voor de wasmachine.

Mijn katten moeten wennen aan goedkoop kattenvoer. Gaat ze goed af, trouwens - kennelijk is het vooral het baasje (v/m) dat meent dat Sheba en Gourmet-met-groente omdat ze lekkerder ruiken, ook lekkerder zijn.

Ik bel mensen niet meer op - ik wacht als het even kan tot zij mij bellen. Ik log alleen nog in op de goedkope uren. Ik surf niet meer. Ik zet de gedachte aan een nieuwe, snellere, krachtiger Windows 98 computer uit mijn hoofd. Ook de computerbladen gaan de deur uit. Ik breng dus ook echte offers...

Na drie weken stel ik vast dat ik het kan, zuinig leven.

Nee, ik ben niet terug naar af, naar dubbeltje. Misschien ben ik ietsje gedevalueerd naar kwartje.

Maar dan wel een opstandig, nijdig kwartje dat het vaste voornemen heeft uit te groeien tot op z'n minst een super vrek.

Vrek is een geuzentypering voor diegenen onder ons die welbewust voordelig leven.

Ik zal eens ergens niet in uitblinken.