Vijf dagen min vier uur geleden had ik een 'stop de persen'!-ervaring. Ik wilde een vriendin bellen, een mail sturen aan iedereen van wie ik ooit het adres had vastgelegd, alsnog een dagboek beginnen. De wereld was veranderd. Nee, sterker nog: ik was veranderd.

De achtergrond van dit verhaal is dat ik niet houd van koken. Ik kan het ook niet.

Mijn moeder, zelf tegen haar zin een slecht opgeleide huisvrouw ('meisjes hoeven niet te leren, die trouwen toch'), bond het mij van jongs af aan op het hart: als je leert koken, verwachten mannen dat je dat voor ze doet en voor je het weet zit je in mijn positie. Ik leerde dus niet de meest elementaire vaardigheden en ging op kamers zonder te weten hoe je aardappels of rijst klaar maakte, een karbonade bakte - zelfs een gebakken ei beheerste ik niet. Maar de snackbar op de hoek had friet en kroketten, ik mocht graag bonen koud uit een potje eten en de meeste hospita's hadden het sowieso niet zo op een dampen en brandgevaar verspreidende keukenprinses.

Alle mannen met wie ik ooit samenwoonde, konden koken of vonden het leuk dat nu de noodzaak zich voordeed te leren. Want hoe verliefd ik ook was, dat ik niet kookte zag ik als een gegeven. Ik kon het niet en ging het ook niet leren en als ze iets anders wilden dan friet of elke dag chinees, dan lag daar een uitdaging. Voor hun.

De man met wie ik de afgelopen tien jaar heb geleefd, ontwikkelde zich van iemand die het leuk vond koken te leren tot een uitgelezen kok. Uren stond hij in het weekend in de keuken om Thaise viergangenmaaltijden te bereiden. En als hij door de week pas tegen half acht thuis was, kookte hij toch iets dat zowel smakelijk als verantwoord was. Zodat ik alleen op de avonden dat hij laat vergaderde terugviel op de groente van hak (koud, uit het potje) of als ik me echt wilde inspannen een kroket.

Toen ging hij dood. En eerst interesseerde eten me totaal niet, vergat ik zelfs iets te maken. Toen maakte ik wel iets (stamppot, dat kon ik inmiddels), maar had vervolgens geen honger.

En toen kreeg ik wel honger, maar kon niets maken.

Via een bezorgservice bestelde ik dingen die op papier lekker leken (loempia's, pasteitjes) of makkelijk klaar te maken (kabeljauw en garnalen). De loempia's bleken klef, de pasteitjes smakeloos. Voor kabeljauw kreeg ik van een vriend een makkelijk recept. Ik maakte het en het was o.k. Je moest beginnen met een bodem van prei, dan de vis, ui-kerriesausje, zure room, kaas.

Maar nu komt het. Vorige week, vijf dagen min nu drieëneenhalf uur geleden, wilde ik die schotel nog eens maken, reik onderin de koelkast naar het halve zakje gesneden prei en shit: bedorven. Waarop ik alsof ik niet anders gewend ben helemaal zelf een recept in elkaar flans. Zo maar, zelf bedacht, moeilijkheidsgraad 0 (als je een ui kunt snijden en de oven kunt bedienen), voorbereidingstijd hooguit drie minuten. En op dat ui snijden na ook nog perfect voor iemand met RSI.

Hierbij Jeanne's eerste echte, zelf bedachte recept met als ingrediënten zonnebloemolie, kleine ui, half blikje tomaten-in-blokjes, zakje gesneden 48+ belegen kaas en
1 ons kabeljauwfilet.

Oven voorverwarmen op 200 graden. Plat schaaltje invetten met zonnebloemolie. Kleine ui grof snipperen en op de bodem leggen. Kabeljauwfilet (gekruid met zout, peper en Italiaanse kruiden - potje van Silvo) erop. Daarop half blikje (=100 gram) tomatenblokjes met niet al te veel sap, omdat het anders een troep wordt (vermoed ik, dat heb ik dus niet geprobeerd).
Ev. nog wat doperwtjes uit blik erbij (zonder sap). Ik had ze toevallig open in de koelkast, maar volgens mij staat of valt het gerecht hier niet mee. Hier overheen 100 gram belegen geraspte kaas. Half uur in de oven en je weet niet wat je proeft.

Daarna dacht ik: hier ligt mijn roeping. Ik ga lekkere, makkelijke, niet te verpesten, snel te maken recepten bedenken voor mensen die alleen wonen, niet van koken houden en die ook nog RSI hebben. Daar moet een markt voor zijn. En bovendien: wat een kick als telkens wanneer ik geïnspireerd het een en ander in de pan heb gegooid, er zomaar haute cuisine uit komt.

Ik ben nu vijf dagen verder. En wat ik de afgelopen dagen precies heb gegeten is me ontschoten (in elk geval een keer loempia en een keer friet), maar de briljante invallen willen niet erg komen.

Voorlopig dus nog maar geen eigen site met onvergetelijke recepten.

Maar dat recept van de kabeljauw in tomatenblokjes kan ik je aanraden.

Dat eet ik zelf ook nog een keer.