Vier dagen geleden een kip met negen kuikens uit de composthoop van de buren gevist waar ze stiekem had zitten broeden. Ik heb al teveel kippen en het was niet de bedoeling dat er dit jaar zou worden gebroed, maar een moeder wijst haar mensendochter ook niet de deur als die onbedoeld thuis komt met nageslacht.

Diezelfde nacht om vijf uur een ijselijk gekrijs en gepiep. Snel wat kleren aangeschoten en naar beneden gerend. De kuikens zitten luid piepend verspreid door de tuin. Moe hen slaat oorlogskreten uit en attaqueert een egel die een kuiken eet.
Egel negeert haar.

Een stok gegrepen en gepord richting egel. Kalmpjes wandelt het mormel een paar meter verder tot-ie onder de bosjes buiten mijn bereik is. De kaken malen door. Vermorzel en kraak.
Na een tijdje wordt het stil onder de struiken. De moordenaar heeft zich verwijderd. Moeder hen kloekt geruststellend en neemt wat er over is onder de veren. De volgende dag blijken dat er nog zeven te zijn.

De nacht daarna (weer om vijf uur gepiep en gekrijs maar nu is alles al stil als ik beneden kom) vallen opnieuw twee slachtoffers. En de daarop volgende dag - nu om elf uur ‘s avonds, meneer had kennelijk honger - verschalkt hij nummers vijf en zes. Dit keer verwijdert hij zich niet eens via een sluiproute maar loopt gewoon langs me heen.

Ik stap op hem af. We staan op vijftig centimeter van elkaar. Ik spreek hem toe. Hij houdt even in, kijkt me aan en ik zie hem denken: “Zeur niet.”
En ik realiseer me dat ik hem alleen kan stoppen als ik hem nu de hersens insla met een schop.
En even overweeg ik het als mogelijkheid.
Maar ik kan het niet. En hij weet het.

Langzaam draait Egel zich om. Hij wandelt o zo kalmpjes richting tuinhek en kruipt er volkomen relaxed onderdoor.
Als zo’n figuur in een gangsterfilm. Die niet eens z’n pistool hoeft te trekken. Die je alleen maar hoeft aan te kijken. Die alleen maar hoeft te 'zijn'.
En die terug komt als hij weer trek heeft.
Tot het *hem* belieft iets anders te gaan doen.