Geduld, zegt men, is een schone zaak.
Het heeft iets te maken met je doel voor ogen houden, een plan trekken en niet in de stress schieten als de beloning een tijd op zich laat wachten. Met een zekere blijmoedigheid ook. Althans, dat vermoed ik. Want ik kan me niet herinneren dat ik ooit met betrekking tot wat of wie ook geduldig ben geweest.

Ik heb bijna twee jaar rsi. Misschien is het al chronisch. In elk geval moest mijn mensendieck therapeute *) hartelijk lachen toen ik twee weken geleden, vol goede voornemens om nu eindelijk alles in het teken van mijn herstel te zetten, aankondigde dat ik ernaar streefde in juli beter te zijn. Beter worden? Daar moest ik niet op rekenen. De kwaal hanteerbaar maken: misschien. En dan nog leek juli haar wat optimistisch gedacht.

Maar de voornemens waren gemaakt en ik besloot me ernaar te gedragen.
Alle mailinglists op twee na opgezegd. Tik op de eigen pijnlijke vingers als ik de drang voel te surfen of een spannend nieuw progje binnen te halen. Computer mag alleen aan als ik er echt iets mee moet. En dat voelt zeer vreemd als je gewend bent als eerste handeling na het opstaan de PC aan te zetten en hem pas uit te doen als je naar bed gaat. Maar met iets dat niet aanstaat kun je ook niet spelen of er `even' iets op doen.

Al mijn werk behalve mijn recensies on hold gezet. Intussen al twee nieuwe opdrachten (1 was wel leuk: schrijf een artikel over rsi...) geweigerd.
Elke ochtend een half uur aerobics - goed voor de doorbloeding.
Voornemens in het genre 'overmorgen begin ik' gemaakt om weer te gaan hardlopen. Nog meer doorbloeding en volgens kenners een prima idee.

Ik ben nu twee weken verder. Ik ben betrekkelijk braaf. Het gaat niet beter.
En ik doe mijn best daar kalm en rustig, ja, haast stoïcijns onder te blijven.
Ik dwing mij tot geduld.

En het zou me kunnen lukken. Denk ik.

Als er maar geen mensen waren die op zo'n opgewekt 'het antwoord mag alleen "ja" luiden'-toontje vroegen: 'En, gaat het al beter?' En andere mensen die na mijn `nee, het gaat niet beter' op een `maar _doe_ er dan ook snel iets aan'-toontje zeiden: 'Maar waarom laat je het dan niet opereren?'
Nou, omdat ik de voorkeur geef aan zielig zitten zijn natuurlijk. Omdat dat niet helpt, oen! Opereren werkt alleen bij carpaal tunnel syndroom en dat is van alle rsi-variaties de meest zeldzame.

En dan verlies ik dus mijn geduld en wind ik me op en voel ik stress en stress is zeer slecht voor rsi-behepten en dat mag dus niet.

Ik haal diep adem. Ik zeg iets tegen mezelf als: je weet dat het maanden kan duren voor je merkt dat het beter wordt, laat je niet op je kop zitten door al dan niet goed bedoelende toekijkers die hun eigen machteloosheid omzetten in agressie naar jou.

Geduld, mompel ik. Geduld.
Maar de adrenaline pompt en het enige wat ik wil is het uitschreeuwen van woede en frustratie.

Dus zet ik de PC aan.
En ga zitten tikken.

*) Marja Mosk, tel. 020-6721534.