Het begon ermee toen ik een tweedehands digitale camera wilde kopen en iemand zei: kijk eens op een internet-veiling. Twee weken later had ik een pracht van een Mavica en een zekere belangstelling voor het veilen.
Ik keek eens rond in huis en ontdekte van alles dat best weg kon. Ik zette het op de veiling en kreeg een enorme kick toen ik zag hoe mensen tegen elkaar gingen opbieden om iets te krijgen dat voor mij weinig waarde had.

Toen ging ik zelf ook weer eens bieden. Gewoon, voor de lol. Op een enkel boek. Op een opwindbare speelgoedkip. En toen zag ik een partij boeken waarvan ik er twee 'best leuk' vond. Maar toen ik merkte dat ik zat op te bieden tegen iemand anders raakte ik zo door het dolle heen dat ik op het laatst zelfs mezelf ging overbieden. Ik had een rood waas voor de ogen. Ik *moest* ze hebben.
En ik kreeg ze ook - tien boeken waar ik niks mee had en die twee 'best leuke'. De tien zette ik dus op Ibazar - los van elkaar, in de hoop er zo meer voor te krijgen dan ik er zelf voor had betaald.
Het werkte. En hierna was ik niet meer te houden.

Ik bood op nog meer partijen boeken, ik benaderde aanbieders of er onderhands niet nog wat te verhandelen viel. Een kamer in mijn huis groeide vol met stapels boeken waarop ik 'ooit' grote winst hoopte te maken. Met bulk-verpakkingen mail lite enveloppen. En met lege dozen van de supermarkt om grotere objecten in te verzenden.

Een 'hobby' noem ik het. Een hobby die zover gaat dat ik bij kadootjes eerst denk 'is het iets voor de veiling?' en pas daarna: wil ik het eigenlijk niet *zelf* hebben? Een hobby die me in Amerika geplastificeerde bidprentjes doet aanschaffen (handel!). En coca-colamagneetjes en Pokemon- en Tweety- en Barbie-horloges. In de - achteraf ijdele - hoop ze hier voor grof geld te kunnen verhandelen. Omdat ik in mijn passie even de stand van de dollar en de hoge kosten van het opsturen had vergeten.

Veilen fascineert me: wat bied ik aan, hoe presenteer ik het, kan ik elders op het net achterhalen hoeveel het waard kan zijn. Contacten via de veiling zijn vaak leuk. Even heb je een gezellig en soms zelfs persoonlijk contact - dan verlies je elkaar weer uit het oog. Zoals je dat op een geslaagd feest zou doen: leuke gesprekjes, soms zelfs *goede* gesprekjes en dan stap je weer eens naar een ander. Behalve dan dat ik me op echte feesten doodongelukkig voel en ze meestal mijd.

Maar de veiling heeft ook vervelende kanten. Mensen die niet of te laat betalen. Mensen die gaan zeuren over verzendkosten. Echte hufters waarmee je je gek-mailt om een deal van f 6 na een maand *eindelijk* met een betaling te kunnen afronden. En die ene idioot die je volslagen ten onrechte een negatieve stem geeft die ook tegenover meer dan driehonderd positieve stemmen blijft voelen als een smet op je reputatie.

En dan ga je wat zitten filosoferen over of het niet ontzettend leuk zou zijn als je de hufters niet naar de mond hoefde te praten (omdat ze je anders wel eens uit pure wraak konden treffen met een negatieve stem). En zou het ook niet te gek zijn als je alleen maar zou verkopen wat je zelf echt leuk vindt en je er geen troep tussen zou hoeven plaatsen alleen in de hoop op winst.

Vannacht om twaalf uur gaat dus mijn winkel open. Op internet. Hij is klein opgezet. En smaakvol ingericht. Met mooie boeken en het soort geschenken die je jezelf zou willen geven.

Ik nodig je hierbij uit voor de opening.
Je mag rondkijken, je mag aanraken, je mag bewonderen.

En als je koopt, zal ik doen of ik een echt zakenvrouwtje ben en je een enthousiaste mail sturen. En je merkt aan niks dat ik de hele tijd over je schouder heb zitten gluren om te achterhalen 'waar' je naar kijkt en hoe lang je ernaar kijkt. Blij verrast als jij ook mooi lijkt te vinden wat *ik* mooi vind. En diep teleurgesteld als je mijn allermooiste producten geen blik waardig keurt.