Kekkek doet Ebeltje, zwaait driftig met haar staart en werpt zich in de klaar-om-een-vogel-te vangen- houding.
Ik buig me achter mijn 17" monitor vandaan en zie de reiger die op twee meter afstand op het dak van het schuurtje staat. Lijkt me voor een bejaarde kat als Ebeltje wat hoog gegrepen.

De reiger ziet mij nu ook, maar is niet onder de indruk. Vermoedelijk schat hij me niet in als iemand die dwars door de ruit duikt om hem bij de veren te vatten.
En bovendien heeft hij iets anders te doen.

De reiger loert naar mijn vijver.
De vijver waarin ik al acht jaar in de lente goudvissen loslaat om die in de herfst net op tijd van de verstikkingsdood te redden (alle bladeren uit de hele buurt verzamelen zich dan in een dag in mijn kleine stukje water en moeten onmiddellijk worden uitgedregd). Om ze daarna in de winter door steeds wel te laat ingrijpen te laten doodvriezen.

Behalve de afgelopen winter. Die overleefden ze, zodat ze nu alle vijf als zeer bolle zeer oranje goudvissen tevreden hun baantjes trekken.

Maar de reiger daalt af en binnen een paar minuten is het gebeurd. Vijf maal hap-slik en weg zijn de gelukkige goudvissen.
Komt ervan als je moeder je niet heeft geleerd dat als er opeens twee stokken in het water staan en daarboven iets groots en blauws hangt, je er goed aan doet weg te duiken in de modder of tenminste onder de overhangende planten.

De volgende ochtend staat de reiger weer op het dak van het schuurtje.
En de ochtend daarna weer.
Hij kijkt naar de vijver. En hij kijkt naar binnen.
Ik zie iets verwijtends in zijn blik.

Dan dringt kennelijk tot hem door dat ik me niet geroepen voel hem elke dag van een smakelijke maaltijd te voorzien en schrapt hij mijn dak uit zijn vaste route.

Zijn verwachtingen waren ook wat al te hoog gespannen.
Niemand zet immers vlak voor het gaat vriezen goudvissen uit in een vijver.
Ik ook niet - ik wacht tot de lente.

En hij ook, vrees ik.