Ik ben dol op lijstjes.

Beste plaat klassiek (Margaret Price - Mozart aria's), beste plaat modern (Vanessa Redgrave - Red and blue), beste cd (weet niet), beste opera op video (Roberto Devereux met Beverly Sills), beste opera film (Don Giovanni met Ruggero Raimondi), beste film (The women's club - heette-ie zo? Ging over een groep vrouwen die verkrachters castreerden - ooit gezien op een middag in bioscoop in een middelgrote Amerikaanse stad met vrijwel alleen vrouwen. Gejuich telkens als weer zo'n klootzak z'n ballen verloor. Nee, niet erg politiek correct. Weet ik. Maar was _heel_ leuk en gaf een _heel_ warm gevoel).

Beste filmster (Ingrid Bergman of toch Marlene Dietrich?), leukste filmster (Meg Ryan of misschien gewoon Goldie Hawn?), mooiste filmster (Robert Redford), beste boek (iets van Barbara Kingsolver of anders Edward Abbey).

Liefste vriend, liefste vriendin, beste minnaar. Jullie weten wie ik bedoel of je moest het eens weten.

Een paar dagen geleden dacht ik: zal ik hier mijn drie favoriete cd's van 1998 toelichten? Niet dat het iemand iets interesseert, maar dit is mijn site, en dit zijn mijn doodles en als ik het nou leuk vind: why not.

Toen keek ik toevallig even MTV en zapte daarna naar TMF (tijdens het koffie zettten, was dus _echt_ toeval) en ik verbaasde me. Zag eerst ons nieuwste pronkstukje hollands welvaren Ilse de Lange.
"I'm not so tough" was de boodschap: lieve jongeman, denk niet dat ik me wel red in het leven en dat er daarom geen plaats in mijn hart is voor jou, want eigenlijk ben ik maar een heel klein meisje.

Zap naar TMF: Cher. Prachtig wijf van vijftig. Of ietsje ouder. Gelift en zo.
Maar jezus: _mooi_. En trots.

Ze zingt een nummer van dertien op z'n minst in een dozijn met als terugkerende tekst: "Do you believe in love after love". Die tekst doet er niet toe. Wel dat ze haar potentiële minnaar keer op keer onder de neus wrijft dat ze niet gelooft dat hij "strong enough" voor haar is.

Zap terug naar onze net-schoenenverkoopster-af 21-jarige blonde Ilse. "I'm not so tough"... Ik geloof haar. En hoewel haar liedje een ietsepietsie beter is gaat mijn voorkeur uit naar Cher.

Leren we het dan nooit, denk ik? Bijna dertig jaar (inmiddels wat ingesufte, maar toch...) vrouwenstrijd en moeten we zo'n kerel die als de dood is dat je een eigen mening, een eigen leven en een eigen ziel hebt nog steeds paaien met de geruststelling dat je heus, echt, maak je geen zorgen helemaal niet zo'n sterke persoonlijkheid bent.

Zucht.
Koffie is klaar.

En o ja, als het er wel van was gekomen, dat rijtje, dan zouden het 1) Alanis Morissette - Supposed Former Infatuation Junkie 2) Joni Mitchell - Taming the tiger en 3) Hole - Celebrity skin zijn geweest.

Kan het dus toch niet laten.