Twee enveloppen met twee giroformulieren, allebei van de gemeente Schermer, allebei voor bijna vierhonderd gulden plus toeslag wegens wanbetaling en geen hint naar waar het betrekking op heeft. Beide gericht aan ‘de erven van'- en dan de naam van mijn man.
Deze financieel uitgedaagde krijgt wel eens leukere post.

Opbellen dan maar, naar een ambtenaar.
Zuchtend zoekt hij het op in de computer. Eerst kan hij alleen de ene nota vinden. Heeft betrekking op de onroerend goedbelasting. Zou hij misschien als het niet al te veel moeite is kunnen proberen te achterhalen waar de andere op slaat? Heus, deze burger neemt direct aan dat de gemeente in ‘r recht staat, wil niet aanvechten dat de boete terecht is opgelegd, maar vindt f 393,50 ook weer niet een bedrag dat je achteloos overmaakt in blind vertrouwen dat wat de overheid doet, wel is gedaan.

Diepe zucht. Mevrouw moet wel begrijpen dat het opzoeken in de computer met één hand geschiedt.
Mevrouw begrijpt en mevrouw veinst medeleven.
Ook de tweede nota wordt uiteindelijk getraceerd.

Waarom het zo is gegaan, is ook snel duidelijk. Toen mijn man zeven maanden geleden dood ging heb ik wel alle verstrekkers van eerste levensbehoeften gemeld dat de rekeningen voortaan op mijn naam moesten worden gesteld, maar toen ik een paar maanden later onze gemeenschappelijke rekening ophief, is me ontschoten dat daarvoor nog machtigingen liepen van de gemeente Schermer.

Ik vraag - volgens mij vriendelijk, maar ik sta daar niet 100% voor in - of de vermoeide ambtenaar mogelijk in zijn PC mijn eigen rekeningnummer kan invoeren. ‘Dan moet ik naar een ander bestand,' reageert hij alsof dat betekent dat hij met wind tegen drie rondjes om de polder moet fietsen. Ik fleem dat ik me kan voorstellen dat dat een heel gedoe is, maar als het zou kunnen zou ik het wel _heel_ fijn vinden.

Hij vindt het andere bestand. Hij vult mijn gironummer in. Ik spel mijn naam.
Mm, nu is er een probleem. Hij heeft toch staan ‘erven van' en dan de naam van mijn man. Kan hij die naam niet laten staan. Nee, ik gebruik mijn eigen naam en als hij die niet bij dit gironummer invoert, zul je zien dat de postbank de volgende keer de afschrijving weer weigert en dan blijven we aan de gang.

Kan ik er dan geen ‘en/of rekening' van maken? Nee. Dat lijkt me nl. wat vreemd, een rekening gaan delen met een dode (ai, toch even iets pissigs in de stem? Dom, dom.)

Nou, dan wordt het nu te moeilijk en kan ik beter een brief schrijven.
De ambtenaar sluit namelijk niet uit dat hij het anders alsnog fout invoert. En we willen geen risico nemen, toch?
Het loket gaat dicht.