Merel
Jeanne Doomen
Marion Schiphorst
Voor ik besef wat er gebeurt sta ik met de jonge merel in mijn handen die buurvrouw Anita aan de kaken van haar kat Mannie heeft ontrukt. Buurvrouw weet ook niet wat ze ermee moet. Ik wel natuurlijk.
Alsof ik niet al zeven jaar op het platteland woon en gehard ben geraakt tegen jong dierenleed ga ik over tot actie. Merel dus eerst geplaatst in het nest bovenop de houtstapel waar - onverstandige - merelouders op ongeveer 1.80 meter hoogte vijf kleintjes hebben uitgebroed. Dom, dom, in een tuin waar drie katten wonen en er dagelijks nog eens een stuk of tien type Mannie passeren.
Het vijftal en moeder geven geen krimp. Geen beweging, geen geluid. Ze negeren mij en de verschoppeling of doen zeer bekwaam alsof. Het duurt dan ook zeker tien minuten voordat de wees naar beneden wordt gewerkt. Ze krijst als ik haar oppak en probeert weg te fladderen: een goed teken.
Wat nu. Merel achter in de tuin op een bank in het zonnetje gezet. Samen met mijn tuinvrouw
*), die net op bezoek is, wormen voor haar gezocht en geprobeerd haar die te doen slikken. Jammerlijk gefaald: Merel doet alsof het verschijnsel eten haar geheel vreemd is en laat de wormen gewoon weer uit haar bekje kruipen. Merel gedwongen te drinken (da's makkelijker, gewoon scheppen met die snavel). En bemoedigend toegesproken. Me steeds belachelijker voelend."O.k., geef maar mee," zegt Jonne na een uur weinig zoden aan de dijk zettende acties. Merel krijgt een eigen, met houtmot en stro beklede schoenendoos en - je weet nooit - toch nog een worm voor onderweg en gaat met de auto naar Amsterdam.
Daar probeert Jonne haar die avond aan een gemeenschappelijke vriendin te slijten, maar die ziet zich niet x keer per nacht opstaan om wormen in een onwillig merelbekje te stoppen. Zodat Merel naar de dierenambulance wordt gebracht waar men heilig belooft haar onmiddellijk bij een vogelopvang af te leveren.
Dat zou hier niet gelukt zijn: toen ik een keer de dierenarts belde omdat een van mijn kippen ziek was, vroeg hij alleen "hoeveel kippen heeft u?" Had ik "eentje" of "twee" gezegd, dan had de patiënt mogen komen. Bij tien was het 'jammer, maar helaas'. We zijn hier niet van die sentimentele types.
Ik denk graag aan Merel en hoe door het toeval dat er een stedeling op bezoek was, het toch nog goed met haar is afgelopen. Ze heeft in elk geval een faire kans gehad.
Mijn eigen merelnest wordt twee dagen later ontdekt door twee van mijn katten. Ik hoor luid alarmerende merels, ren naar buiten en zie Nellie het pootje heffen boven een mereljong. Nee! schreeuw ik, red het jong en zet het (zo staat het in de boekjes) zo hoog mogelijk in een struik. Dan kunnen de oudervogels het soms nog richting veilige plek praten.
Nellie en Guus binnengelokt, het hele pak kittekat brokjes voor ze omgekeerd en toen ook nog maar de twee ons lamsgehakt aan ze opgevoerd die ik zelf die avond had willen eten. De kattenluikjes zo goed mogelijk gebarricadeerd. Maar als ik even niet oplet werkt Guus de stofzuiger tegen de grond, rent naar buiten en is binnen tien seconden weer terug met een krijsende jonge merel in zijn bek.
De komende uren zijn een ongelijke strijd tussen twee bloeddorstige katten, een aantal merels (hoeveel nog?) en ik. Het eindigt ermee dat ik 1 jong (met een wat beschadigde vleugel) weet terug te zetten in het nest en dat moeder en vooral vader als er ook maar iets engs in de wijde omgeving verschijnt zo'n kabaal maken dat de aandacht van mijn katten (ik kan ze toch niet onbeperkt gevangen houden) direct wordt getrokken. De volgende ochtend heeft Guus de laatste jonge merel te pakken en martelt hem geamuseerd dood. Krijsende merelouders begeleiden zijn actie.
Soms wou ik dat ik nog in Amsterdam woonde. Daar overkwam je zo'n drama hooguit twee keer per jaar. Hier is het seizoen nog niet eens goed begonnen en kan ik het hart vast gaan wapenen tegen de andere merels, de mussen, mezen en winterkoninkjes, de kikkers, salamanders en vissen. Ik ken die blik in die oogjes. En soms is begrijpen niet identiek aan houden van.
| *) |
|
|
Deze tekst wordt uitsluitend aangeboden
voor persoonlijk gebruik.