Mijn eerste kuikenreddende actie was een week geleden.

Toen slechts twee van haar zes eieren waren uitgekomen kon Annie zichzelf niet zover krijgen dat ze de vier andere eieren liet voor wat ze waren en de zorg voor haar kuikens op zich nam. Na twee dagen was het iedereen behalve Annie duidelijk dat de kuikens nu echt water en wormpjes moesten hebben, dus greep ik in.

Eieren afgepakt en Annie toen die haar hard piepende nakomelingen negerend geconcentreerd opnieuw plaats nam waar ooit de eieren waren geweest, hardhandig tot de orde geroepen. Wie zo nodig moet broeden, moet daarna moederen. Broedplaats ontoegankelijk gemaakt, boze kip richting kuikens geduwd.
Waarop Annie aanvankelijk die weer ging bebroeden maar een halve dag later had ze het door.
Goed zo, Annie.

Dan waren er nog de Drie Zusters en Annabel. Eerst ging zuster 1 broeden op zes eieren, toen zuster 2 op zes naburige eieren en twee dagen later kroop zuster 3 erbij en nog weer later volgde Annabel. Terloops werden extra eieren geproduceerd totdat ze samen vierentwintig stuks onder de warme lijfjes koesterden.

De eieren kwamen gefaseerd uit. De Drie Zusters die zich over 1 stapel van 12 hadden ontfermd, verwelkomden op een dag hun eerste dochter en pikten die dezelfde nacht even zusterlijk dood. Leidde het piepende jong teveel af van het broeden? Misgunden zij elkaar het moederschap? Wie zal het zeggen.

De week erna heb ik gegoocheld met kuikens en met eieren.
Annabel werd in 1 nacht moeder van vier en kreeg er het kuiken bij dat de Drie Zusters diezelfde nacht produceerden (ik vertrouwde ze niet meer).
Haar nog niet uitgekomen eieren stopte ik onder de zusters.

De volgende dag waren er daar weer drie kuikens uitgekomen. Iemand moest toch een kans krijgen te genieten van het moederschap dus haalde ik 1 zuster van de eieren af, benoemde haar tot moeder en plaatste die bij haar kroost. Binnen een minuut was ze terug op de resterende eitjes. Gefeliciteerd, Annabel. Je hebt gezinsuitbreiding.

Aan het eind van de week waren alle kuikens op 1 na bij Annabel geplaatst, waren vier nakomertjes zoek/dood geraakt (hoewel ik per dag zeker tien keer reagerend op een in ijselijk gepiep geuite hulpvraag een klein donsje uit het speenkruid of het gaas heb bevrijd en aan een moeder heb terug gegeven) en waren de zusters tenslotte gegroeid in hun moederrol. Gedrieën brengen zij nu 1 kuiken groot dat het niet aan wormen zal ontbreken.

Intussen is eergisteren 1 van de twee kuikens van Annie in de vijver verdronken (het was nog warm toen ik het vond zodat ik me schuldig kon voelen dat ik niet tien minuten eerder was opgestaan). En gistermiddag heb ik nog drie Annabel-kuikens uit de vijver kunnen redden die omdat moeder de bocht te snel had genomen meenden dat ze haar slechts konden volgen door te vliegen over het water.

Ik heb een antenne gekregen voor 'red mij anders ga ik dood'-gepiep. Al zit ik achter mijn bureau, al doe ik een middagdutje - als een kuiken krijst sta ik binnen een halve minuut in de tuin, klaar om het te redden en aan moeder te retourneren.

En nu wilt u weten wat ze me hebben gegeven voor moederdag.
Een ei misschien?

Dat ligt gevoelig.
Betty en Bianca zijn met pensioen, die doen niet meer aan eieren leggen. Annie, Annabel en de Drie Zusters zijn aan het moederen en dan legt een dame niet.
Emma zit te broeden. Ja, stom. Als iemand anders het in d'r hersens had gehaald had ik het ook niet laten gebeuren. Genoeg is genoeg.
Maar Em is al vijf, het is haar laatste jaar met broedaspiraties. En toen ik haar opeens zo breed en geconcentreerd zag zitten dacht ik: ach gossie, die Em. En ik liet het maar gebeuren.

Blijft over Solo. Die is jong. Die legt.
Alleen, ze verstopt haar eieren. Zodat ook zij straks kan gaan broeden.
En als ik ze niet tijdig vind, herhaalt alles zich over drie, vier weken dus nog een keer. Maar ik ben al bezig met zoeken.
Want ook deze moeder heeft haar grenzen.