Toen ik klein was en gepest werd op school smeekte ik mijn moeder vaak om me thuis te laten blijven.

Soms mocht dat. Ze gunde me dan een halve dag schuilen van de pestkoppen en daarna moest ik de wijde wereld weer in.
En proberen groot en sterk te worden.

Gisteren werd er op mij een beroep gedaan.
Een jonge haan die regelmatig in elkaar wordt geslagen door de andere hanen weigerde toen het donker werd met de anderen op stok te gaan. 'Stok' is hier een grote struik waar ze 's nachts allemaal bij elkaar zitten.

Tegen donker, toen ik de konijnen en de cavia's ging voeren en omdat ik beide handen vol had de schuurdeur open liet, maakte hij van de gelegenheid gebruik en ging de schuur binnen. De schuur waar hij door een zwak moment van mij deze zomer ook geboren was.

En daar zat-ie en hij wou niet weg en hij zag er zo zielig uit en ik begreep hem zo goed.
En ik wist dat één nacht niet bij de pestkoppen zijn niet echt zou helpen. Maar ik had ook niet de hardheid in mijn hart om hem buiten te zetten en besloot hem althans deze ene nacht te gunnen.

Vanochtend waren alle kippen op, de hanen kraaiden, de hennen kukelden en iedereen wou eten en was opgewonden, want je weet maar nooit wat een nieuwe dag zal brengen.
Mijn haantje zat nog binnen.
Ik deed de schuurdeur wijd open en liet hem zien dat de dag begonnen was en dat al zijn soortgenoten er al helemaal klaar voor waren. Dat bleek geen stimulans. Hij bleef zitten.

Ik pakte hem op en zette hem als een moeder die weet wat het beste voor hem is buiten de deur. Hij schoot meteen achter de vuilnisbak en kreeg ook meteen de eerste klappen.

Vanmiddag zag ik hem zitten. In zijn eentje, in de ren van de konijnen.
De andere kippen zaten in de achtertuin bij elkaar. Zoals dat hoort.
Want kippen zijn sociale dieren.

Als hij zich straks weer meldt, laat ik hem weer binnen. Ik begrijp hoe hij zich voelt en al schijt hij de hele schuur onder - wanneer ik het kan zal ik hem beschermen.
Maar overdag kan ik er niet altijd voor hem zijn.
En terwijl ik boven achter mijn bureau zit zie ik hoe de andere jongens (zijn vader voorop) hem attaqueren en hoor ik hem schreeuwen. En soms sprint ik naar beneden en grijp ik in.
Maar ik weet hoe het gaat met hanen. De underdog wordt afgemaakt. Zo niet nu, dan in het voorjaar als er om de hennen moet worden geworven.

En stiekem hoop ik dat het snel gebeurt. Dat ze hem gezamenlijk in een paar minuten doodpikken of in de sloot of de vijver jagen zodat hij verdrinkt.

Toch een verschil met mijn moeder.
Ik kan me tenminste niet goed voorstellen dat zij dat soort fantasieën ook over mij heeft gehad.