Zaterdag was ik op de radio.
Ik werd van huis opgehaald door een taxi en ook weer door een taxi thuisgebracht. In mijn tas mijn spiksplinternieuwe RSI-kookboek. Met op een briefje een paar steekwoorden om te repeteren hoe in vredesnaam in anderhalve begrijpelijke zin uit te leggen wat RSI is.

Ik ben opgetreden in Cappuccino. Dat is een heel vriendelijk programma op radio 2. Nee, ik kende het ook niet. Mensen mogen er naar opbellen en melden dan aan Sjors (da's de presentator) dat er een mammoet is gevonden, dat er te veel allochtonen zijn in Uithoorn en dat hun beste vriend na twintig jaar samenwonen op 5 november gaat trouwen.
Verder draait Sjors plaatjes (Hey Jude, Love is a Battlefield) en praat-ie 7 minuten met de gasten.

Deze gast had er zwaar tegenop gezien. Radio. Live. Wat er allemaal kon gebeuren. Niet uit m'n woorden kunnen komen, halverwege de zin vergeten waar ik heen wou, vragen niet begrijpen. Niet leuk genoeg zijn. Of juist te leuk.
Maar het ging goed, ik ratelde misschien wat te erg, maar ik was zelfs een keer best geestig en het was zo gezellig dat ik het jammer vond toen de zeven minuten om waren. Sjors en ik waren net zo lekker aan de praat.

De taxichauffeur die me terug reed, deed deze bijna-ster weer met de beentjes op aarde belanden. Hij had zojuist de cameraploeg van Rik Felderhof van Schiphol gehaald. Aardige jongens, trouwens. En verder reed- ie ook een hoop politici. Nou was dit nog niks vergeleken met het dagelijks werk van de chauffeur die mij naar Hilversum toe reed: de bofkont had de dag ervoor maar liefst 2x Sabine gereden. Hij was het die haar mocht oppikken bij het Big Brother-huis en toen mocht-ie haar ook nog halen voor de 5 uur Show. Dan had-ie dezelfde avond nog een voetballer van Heerenveen (Fopma? Fokma? - da's minder aan mij besteed) in de auto gehad. En natuurlijk had-ie Harrie Bannink regelmatig gereden.
De man vroeg nog wel wat mijn kunstje was. Een RSI-kookboek. Zo.

Thuis was alles stil. Niet gek natuurlijk. De enige vriend tegen wie ik wel het programma had genoemd had ik de dag en tijd verzwegen. De andere vriend die wel wist welke dag het was had ik ongeveer verboden in die tijd in een straal van 25 meter van een radio te komen.
Geen wonder dus dat de telefoon niet roodgloeiend stond met telefoontjes van `wat deed je het goed op de radio!'.

Aan het eind van de middag even naar de plaatselijke supermarkt waar toen ik woensdag in de regionale krant stond een caissière me nog intens gelukkig maakte door te zeggen dat ze me herkende. Een krop sla en een Maggi Basis voor Kippensoep gekocht. Onopvallend aanwezig, beschikbaar om te worden aangeschoten door bewonderend publiek. Maar de krant van woensdag is alweer lang geleden en naar Cappuccino luisteren kennelijk toch niet zoveel mensen als ik dacht.