Zo'n vijftien jaar voordat Elton John een lakei van hare koninklijke zieligheid Diana werd, schreef hij een heel leuk liedje. 'Sad songs' heet het. De boodschap is dat als je je klote voelt omdat je gedumpt bent, er altijd wel iemand is die een liedje heeft geschreven dat precies aansluit bij jouw situatie en dat het helpt om naar die liedjes te luisteren.

Maar soms ben je zo verdrietig dat je die liedjes juist helemaal niet wilt horen. Geen 'how can I live without you', geen 'life is empty now you're gone'. En trouwens ook niets over verliefdheid, verlangen en geluk.

Op de autoradio vallen die thema's niet te omzeilen.

Er zit dus niets anders op: je wordt je eigen discjockey.

En ze bestaan, de songs die je niet direct confronteren met je diepste ellende. 'I am a cathedral' -daar kun je je geen buil aan vallen. 'I'm a train, I'm a train, I'm a tjoeke-tjoeke-train'. Ook volstrekt kleurloos.

Ik sla driftig aan het opnemen.

En de eerste keer dat ik naar de grote stad rijd, duw ik het bandje erin. Paul Simon - 'You can call me Al' . The Kinks - 'Dedicated follower of fashion'. The Beatles - 'Yellow Submarine'. Donovan -'Mellow Yellow'.

Na anderhalf uur oprecht proberen er iets aan te vinden, zie ik het onder ogen: dit is gewoon geen leuk bandje. Niet dat alle nummers even vervelend en onbenullig zijn.

'Lily, Rosemary and the Jack of Hearts' van het Blood on the Tracks album van Bob Dylan vind ik eigenlijk best leuk. 'Twist in my sobriety' van Tanita Tikaram. Lou Reed's 'Walk on the wild side'.

Het ligt aan mij.

Ik ben, denk ik, niet iemand voor 'zomaar' liedjes. Ik wil heftige emoties. Ziek worden van verlangen, bijna suïcidaal worden van verdriet, onbeheersbaar in mijn woede. Misschien wil ik dat niet allemaal in het echte leven, maar in ieder geval wel in mijn muziek.

Ik ga graven in mijn verzameling bandjes met popmuziek. De singer-songwriters: Dory Previn, Joni Mitchell, Carole King.

De verzamelbandjes die, aan de strekking te zien, in elkaar zijn gezet toen ik of intens maar ongelukkig verliefd was of verlaten of bedrogen. Blijkbaar was mijn behoefte tot creatief opnemen in periodes van gelukkige gelijkmatigheid niet bijzonder groot.

Ik leg ze klaar voor in de auto.

Dan valt mijn oog op de bandjes van Judy Garland en Billy Holiday. Ik kijk naar de titels en denk: wat een fantastische muziek. Die dames wisten van wanten als het op emotievol zingen aankwam. 'Ghost of yesterday', 'Gloomy sunday', 'I get the blues when it rains' - dat waren nog eens songs.

Mm...

Maar misschien ben ik daar nog niet helemaal aan toe.