Ik kreeg het volgende toegestuurd:

We hebben weer eens slakkensoep gekookt op ons éénpits gasbrandertje. Het smaakte voortreffelijk! Hier het recept:

• 40 verse zwarte naaktslakken, het liefst uit eigen tuin (met kop)
• 2 eetlepels olijfolie
• 3 ui, 1 knoflook, 1 laurierblad
• 3 winterwortelen
• 2 vleesbouillonblokjes
• 1 flesje oud bruin bier.

Wrijf de pan in met de knoflook. Fruit de in ringen gesneden ui in de olijfolie. Was de verse, nog levende slakken onder koud water goed af en snij ze in dobbelsteentjes van ± 1,5 cm. Voeg de slakken bij de uien, even aanbakken en vervolgens 0,75 l water toevoegen. Smoor uien en slakken op een laag vuurtje in ca. 15 minuten samen met de bouillonblokjes, het laurierblad, de in stukjes gesneden wortel en naar smaak lettervermicelli of snelkookrijst. Voeg daarna nog 1 liter water en het flesje oud bruin toe (en eventueel zout en peper). Eén minuut laten doorkoken. Serveren met versgehakte peterselie.
Bon appétit!

Het duurde even voor ik doorhad dat dit een grap was.

Ik houd namelijk van slakken. En dan bedoel ik niet dat ik hun smaak waardeer (ja dat ook, maar eten is er dus niet meer bij sinds ze ook andere gevoelens in me wakker maken).

Hoe het zo gekomen is.
Voordat ik verhuisde naar de polder, woonde ik in oud-west (Asd).
Ik had mij door de makelaar laten voorliegen dat een huis dat je verder verhuurt en waarvan je zelf 1 etage bewoont zichzelf bedruipt en in feite een comfortabel goudmijntje is.
Misschien is dat soms waar, maar niet bij achterstallig onderhoud en wel buitengewoon mondige huurders.

Na de eerste jaren het dak (2x), de goten, de elektrische leidingen, de betegeling en de ramen op 3-hoog te hebben laten repareren, moest het er een keer van komen: de eigen krakkemikkige douche met van die beschimmelde tegeltjes die bovendien doorlekten moest eruit.
En opeens vielen ze me op: de minuscule huisjesslakken die in een kier ervan woonden.
Natuurlijk had ik ze al eerder gezien (ik lette op dat ik geen zeep op ze morste), maar nu werd ik me pas echt van ze bewust. En van de mogelijkheid dat ze door mijn ingreep het loodje zouden leggen.

En alsof de duvel ermee speelde: in diezelfde tijd was er op de Duitse televisie een documentaire over een slak met de fictieve naam Hortensia die ontwaakte uit winterslaap en zich op de moestuin stortte. ‘Jetzt geht's los für Hortensia!' riep de commentaarstem enthousiast. Het kostte weinig moeite mij het individu in elke slak te doen zien.

Kortom: alle slakjes (milimetergevalletjes) die ik kon redden gingen in een glazen bak. En erbij zette ik een iets groter exemplaar dat ik in de tuin had gevonden (zielig, amper een centimeter groot, het was net winter, nu ik toch aan het redden sloeg kon zij er ook wel bij) - haar noemde ik Hortensia. Ik oriënteerde me op wat een slak graag eet en zette de bak op de hoek van mijn bureau. Om er zo vaak ik wilde naar te kunnen kijken.

Toch duurde het een paar weken voor ik doorhad dat Hortensia haar metgezellen niet primair als potentiele vriendinnen als wel als hapklare brokjes zag. Ze kraakte de huisjes en vrat ze op.

Hortensia verwijderd. En het restant een paar maanden later in de tuin uitgezet.

Zo begon het en daarna was er geen houden meer aan. Ik zette water voor ze neer om in te badderen (wist u dat een landslak urenlang in een bakje water kan zijn ondergedompeld, ogenschijnlijk dood, om er dan toch verkwikt weer uit te kruipen?). Ik voerde ze bruin brood. En geraspte kaas.

En toen ik in de polder ging wonen en kippen had gaf ik ze ook nog kuikenopfokvoer-voor- sierhoenders en fijngemalen mais. Vinden ze erg lekker.

Ik bestudeer hun paringsritueel. Ze zijn tweegeslachtelijk, wat betekent dat ze zowel penetreren als binnenlaten (hun geslachtsopeningen zitten direct achter hun kop).

Die met huisjes die iets hebben van escargots en de mooie bruine met het oranje voetje doen het liggend op een pad (pas op als je door de tuin loopt). De fraaie dikke zwarte doen het hangend aan een slijmdraad in het luchtledige. Met een slakkengang, inderdaad. Trek er maar een uur voor uit als je wilt zien hoe het afloopt.

Ik heb een fotoalbum met foto's van alleen slakken.
Heel soms geef ik mezelf toestemming hun psychische en lichamelijke integriteit te schenden en zet ik er 1 op mijn hand. Als ik geluk heb rolt ze zich niet defensief op maar kruipt een stukje. Terwijl ik geniet van haar slijm op mijn huid.

Vandaar dus, dat ik opgelucht ademhaalde toen ik besefte dat het ‘recept' een grapje moest zijn.

Dat was het toch, hè?

En eh... lieve inzendster... wil je zoiets _nooit_ meer doen?