Op Los Angeles International Airport overkomt me iets dat me nog nooit is overkomen.
Ik word eruit gehaald bij de douane. Waarom ik hier eigenlijk ben, wat ik kom doen (rijden door de woestijn) of ik hier vrienden heb (nee).
De koffer moet open. Mijn poging zelf te wijzen waar wat ligt, leidt tot niets. De man graait in mijn slipjes, bladert door mijn meegenomen boeken. Gooit alles slordig door elkaar.

Ik probeer een praatje te maken. Zeg wat lacherig dat ik er nog nooit voor een controle ben uitgehaald en vraag: 'why me?' 'Why not you' is het antwoord. En daar zit misschien wat in.

Andere vraag: wat hoopt meneer te vinden. Nu is hij duidelijker. Drugs, wapens, meer dan tienduizend dollars aan baar geld.
O. En daar word ik allemaal voor aangezien.

Een paar dagen later ben ik in Sierra Vista in zuidelijk Arizona. Ik las in een reisgids over een Canyon Garden en wil die bezoeken. De toegang loopt via een legerplaats.

De auto's van militairen, bezoekers en doorheen-rijders staan in een rij die zeer vlot doorstroomt.
Het bekende wuivende handgebaar: spoed u verder, alstublieft.

Dan kom ik bij het hokje en de hand gebaart mij naar rechts te rijden en de auto stil te zetten. 'Random car check', zegt de kortgeknipte figuur in camouflagepak.
Hij stelt zich op achter mijn auto, noteert het nummer.
Wat ik hier kom doen? De botanische tuin bezoeken. Mag hij mijn rijbewijs zien? Jazeker. Hij neemt het mee naar zijn compaan en geeft het een paar minuten later terug.

Op de terugweg zie ik hoe een ander 'random' (willekeurig) uit de rij auto's wordt gehaald ter nadere controle. Een jongeman van een jaar of achttien in een gebutste auto, met een zonnebril waar je niet doorheen kunt kijken en een baseball pet achterstevoren op zijn hoofd.
Random, dus.
Dat zal ook wel verklaren waarom ik als ik twee dagen later door een andere poort door de legerplaats wil rijden (hun territoir is zo groot dat dat niet valt te vermijden) opnieuw aan een controle word onderworpen.

Ik ben net gewend aan de gedachte dat het allemaal toeval was als ik op Schiphol bij het niets-aan-te-geven word verzocht even mee te lopen. Waar ik vandaan kom. Los Angeles. Of ik dat kan bewijzen - waar is mijn ticket. Het zweet breekt me uit bij de gedachte dat ik dat na het verkrijgen van de instapkaart mogelijk achteloos heb weggeworpen. Maar gelukkig, het kan worden opgediept.
En ik mag doorlopen.

Ik kan natuurlijk zeggen dat ik geen idee heb hoe me dit opeens kan overkomen. Hoe ik, een rustige, fatsoenlijk levende veertiger die zich heeft ontwikkeld van braafste meisje van de klas tot een consciëntieuze workaholic met een hoop politiek correcte ideeën, plotseling door de toezichthoudende ambtenaren aller landen voor een mogelijk subversief element kan worden aangezien.

Maar ik heb een vermoeden.
Iets in mij broeit en staat op het punt haar huid van oppassendheid af te werpen.
En de mensen die daarvoor hebben doorgeleerd doorzien dat gewoon wat eerder.