De eerste keer dat ik een vriendin uit mijn leven zag verdwijnen was toen ik bijna zes was.
We waren buurmeisjes en hadden zolang ik me kon herinneren samen gespeeld. Maar zij was in augustus jarig en ik in november zodat zij een jaar eerder naar de grote school ging, daar nieuwe vriendinnetjes maakte en mij naar de zijlinie schoof.
Ik nam het haar niet kwalijk. Het leek eigenlijk heel logisch.

De volgende keer begreep ik het minder.
We waren boezemvriendinnen vanaf de eerste klas lagere school. Maar op de middelbare school werd zij een veertienjarige gymnasiast die elk weekend uitging (en dan zei dat ze op de mms zat, want anders wouen de jongens je niet) terwijl ik niks met jongens had en hard leerde en dat leuk vond en boeken las en naar de Beatles luisterde.

Na deze vriendin zouden nog velen mij verlaten omdat er een man (i.h.a. of in het bijzonder) in het spel was. Eerlijk gezegd heb ik daar nooit goed bij gekund.
Maar dat je leven zo wezenlijk kan veranderen dat relaties er niet meer in passen, heb ik altijd geaccepteerd.

En nu is het me zelf overkomen.

Ruim twee jaar geleden ontdekte ik internet, mailing lists, e-mail.
Ik belandde in een warm nest.
Ik had het gevoel of ik thuis kwam, of iemand speciaal voor mij dit allemaal had uitgevonden. Wie had ik verteld dat ik me ongemakkelijk voel in groepen, secundair reageer in gesprekken, schrik van de telefoon? Iemand moet het hebben begrepen en speciaal voor mij deze vorm van communiceren hebben bedacht: geen druk, geen prestatiedrang, ongekende openheid met mensen die ik helemaal niet ken (= gezien heb).

Daarin wou ik mijn beste vriendin laten delen. En mijn beste vriendin was - al twintig jaar - een snail mail schrijfvriendin met wie ik elke dag op papier mijn meest intieme gedachten deelde.

Maar ze wou niet. Ze vond het niet echt, ze vond het een gimmick en ze had een houding van hakken in het zand.
En na twee jaar uitleggen, proberen te overreden en te overtuigen, had ik het opeens gezien.

En ik deed wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Ik die zo vaak ongelukkig was geweest omdat een vriendin elders een groenere wei had ontwaard, besloot dat een vriendschap zijn organisch einde had bereikt.
Ik zegde de vriendschap op.

Natuurlijk stemt het me verdrietig.
Maar er was geen ontkomen aan.
Het voelt alsof zij is gezakt voor het eindexamen en ik ben gaan studeren. En dan niet in een gewone studentenstad maar in de virtuele wereld met de virtuele wezens en hun mailtjes en hun mailing lists en hun fascinerende sites.

Nooit gedacht dat het Net me een vriendin zou doen verliezen.
Maar toen ik voor het eerst inlogde ook nooit gedacht dat het me zoveel te bieden had.