Een paar weken geleden besloten we bij de Boekgrrls om collectief (nou ja, wie zin had) The Echo van Minette Walters te lezen. The number one bestseller, volgens de omslag.

De plot: mooie, rijke thirtysomething dame Amanda Powell vindt in haar garage het lijk van een zwerver, laat hem op haar kosten cremeren en wordt geïntrigeerd door wie hij is en waarom hij juist daar is dood gegaan. Een cynische journalist met een gouden hart, Michael Deacon, wil een verhaal over de zaak schrijven, valt op haar en raakt geïntrigeerd door de zwerver, die zich Billy Blake noemde. En passant neemt hij ook nog een 14-jarige zwerver Terry en een zielige niet uit de kast gekomen homoseksuele collega, Barry, in huis en begint een warme vriendschap met een bejaarde jurist.

Al direct is duidelijk (het boek begint met omslachtige citaten uit een zogenaamd bestaand boek over geheimzinnig verdwenen rijke heren) dat die Billy nooit een gewone zwerver kan zijn geweest. Twee mannen zijn een jaar of tien eerder verdwenen. De echtgenoot van de mooie Amanda (geld verduisterd bij de bank waar hij werkte, zelf afgereisd naar de Pacific of wie weet door haar vermoord) en een andere meneer die zijn vrouw dood aantrof (zelfmoord) en daarna niet meer werd gezien.
Een van die twee zal wel Billy zijn - anders was de introductie tenslotte niet zo uitgebreid geweest. En verdomd. Maar wie het is en hoe het zo is gekomen, moet iedereen zelf maar lezen.

Is The Echo een goed boek? Wie als eis stelt 'simply unputdownable' - wat ik zelf al heel wat vind - zegt waarschijnlijk 'ja'. Want boeiend is het boek beslist.
En wat zoek ik verder in een thriller? Dat de karakters enigszins geloofwaardig zijn en dat ik me althans met een van hen kan identificeren. Deacon en Terry zouden volgens mij echte mensen kunnen zijn, en Deacon is een aardige man. De andere figuren blijven curieus en lijken soms slechts te zijn opgevoerd omdat ze een rol moesten vervullen in het totale kader. Een deel van de plot was immers volstrekt duister gebleven als Barry niet in de knoop had gezeten met zijn seksuele identiteit en daardoor rare dingen was gaan doen.

Verder wil ik dat het verhaal logisch verloopt. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen de pageturners van James Patterson (To Kiss the Girls, Jack and Jill) die op het laatst zo'n onwaarschijnlijke draai krijgen dat je gekwetst denkt: maar waarom doe ik dan in vredesnaam m'n best zelf te bedenken hoe het allemaal kan zijn gelopen en wie de gevreesde serial killer moet zijn als je op het laatst een onwaarschijnlijke figuur uit een hoed gaat toveren.

Als ik eerlijk ben valt The Echo me op dat punt ook niet mee. Ik heb de indruk dat er te veel in moest (die twee verdwenen mannen, om te beginnen) en dat Walters er te zeer op was gespitst alles op het laatst keurig met elkaar te verweven. Iets dergelijks deed ze ook in The Scold's Bridle. Terwijl The Sculptress weer uitmuntte door zijn rechtlijnige helderheid. Wat geen seconde afdeed aan de spanning.

Conclusie: ik heb een aantal dagen gefascineerd zitten lezen, maar voelde me aan het eind wat bekocht. En als Minette Walters me ooit zou mailen "Maar Jeanne, hoe kan ik het beter doen?", zou ik haar per kerende mail replyen: "Door gewoon een thriller te schrijven, dame, en niet zo ontzettend je best te doen er ook nog iets literairs van te maken. Het schrijven van een goede thriller is al moeilijk genoeg."