Ik hou niet van ruziemaken maar ik ben wel vaak boos.
En boosheid pleeg ik te uiten.

Daar zijn veel manieren voor. En het moet wel gek zijn gelopen als ik ze niet vrijwel allemaal wel eens heb geprobeerd.

Lang geleden, in de tijd van partnerruil en alles-moet-kunnen had je de boeken van Bach over eerlijk vechten.
Ik kan het me niet meer exact herinneren, maar ik meen dat het erop neerkwam dat je vooral kalm moest blijven, niet meteen de ander onder de gordel van venijnige stoten moest voorzien maar veel dingen moest zeggen als ‘als ik het goed begrijp bedoel je het volgende, en als dat niet zo is, corrigeer me dan alsjeblieft'.
Daar was ik nooit goed in.

Wat ik nooit heb gedaan, is fysiek vechten. Ik realiseer me dat je met woorden ook een hoop ellende kunt aanrichten, maar geweld maakt me bang. Het is niet mijn stijl.

Mijn plezier in de Jerry Springer show is dan ook navenant afgenomen sinds knokken daar een verplicht nummer is geworden. Ik kan het niet beoordelen in het echte leven, maar in een talkshow heeft het iets banaals.
Zo'n show moet het juist hebben van het verbale prikken in de regio van de onderbuik. En van de gênante onthullingen.
Slaan en schoppen halen het niet daarbij.

De gemeenste manier van ruzie maken is zwijgen. Jij staat te oreren en eerst te smeken en dan te schreeuwen ‘zeg nou eens iets terug' en de ander kijkt wat wazig voor zich uit en geeft geen krimp. Je verlaagt je tot zeer platvloerse beledigingen en dreigementen en nog steeds niks. De machteloosheid die je dan voelt is met niets te vergelijken.

Ik ben er zelf ooit het slachtoffer van geweest. En nooit was ik zo dicht bij fysieke agressie.

Nu maak ik er soms zelf gebruik van. Als ik echt waanzinnig nijdig ben. En als ik zoveel afstand kan nemen dat ik niet jankend en wel probeer uit te leggen wat ik voel, wat ik eigenlijk wil zeggen, wat ik echt hoop dat de ander nu eindelijk en alsjeblieft begrijpt.
De zwijgmethode lukt waarschijnlijk ook alleen als je woede een bovengrens heeft overschreden zodat het je geen bal meer interesseert wat de ander wel of niet van je begrijpt.

Ook hiervan zie je aardige voorbeelden bij diezelfde Jerry Springer.
Superieur in hun agressie zijn niet de ordinaire types die elke halve minuut opspringen om een andere podiumzitter met klappen te lijf te gaan.
Het zijn de wezens die terwijl de ander driftig argumenterend probeert met woorden het gelijk te halen verveeld de zaal in zitten kijken, soms wat heen en weer wiegend, soms een hand afwerend ophoudend naar de spreker en intussen ogenschijnlijk verveeld mompelend ‘whatever, whatever' (= je lult maar raak).

Op die momenten zit ik als kijker op het puntje van mijn stoel en zou ik als het mogelijk was dwars door de buis dat kutwijf (het zijn meestal vrouwen) door elkaar rammelen en zeggen: "He, troela, er _praat_ iemand tegen je, luister godverdomme."

Dat zegt iets over de kwaliteit van de methode.

Als je een wildvreemde door die houding al het bloed onder de nagels vandaan kunt halen, is succes gegarandeerd in een ruzie met iemand die, wanneer je geen mot met elkaar hebt, eigenlijk erg op je gesteld is.

Niet dat ik het wil aanraden.
Ik bedoel, erg volwassen en fatsoenlijk is deze manier van strijd leveren natuurlijk niet.
Hij is eigenlijk nogal gemeen.
Maar hij werkt wel.

Eh... nou ja.
Laat maar.

Whatever.