Iemand vroeg me laatst wat ik dacht dat erger was: je man verliezen aan de dood of aan een ander.

De dood, da's definitief.
Je man is voor altijd verdwenen, er valt niets meer na te praten, uit te praten. Het is over.

Je kunt ook niet hopen op betere tijden (althans niet met hem).

Terwijl je als in de steek gelaten vrouw natuurlijk altijd kunt blijven dromen dat hem de schellen van de ogen vallen en dat hij vanuit het bed van die sloerie met hangende pootjes terugkeert in dat van jou.

Ik weet niet of dat soort dromen leuk is. Stel je voor dat-ie niet weerom komt? En dat je van anderen hoort of zelf ziet dat-ie het juist reuze naar z'n zin heeft?

Wat beide verlaten vrouwen gemeen hebben is de werkomgeving van hun ex die hen na een enkel obligaat telefoontje (als dat er al van komt) als een hete aardappel laat vallen.

Helemaal voor niks mee geweest naar al die vervelende recepties, belangstelling geveinsd voor een ijdele niet over zichzelf te stuiten tafelheer. En die enkele dinertjes met zijn collega's waarbij je dacht dat het echt klikte en je de illusie had dat het andere echtpaar ook jou wel aardig vond - je hebt je vergist.

't Is dat hij zo graag wou dat je meeging en dat hij erop zou zijn aangekeken als je dat consequent had geweigerd, maar - zoals je je eigenlijk altijd al bewust was - in jou was in feite niemand geïnteresseerd.
Tenzij je je niet had gehouden aan de codes. Gezegd had wat je zelf vond bijvoorbeeld. Getoond had wie je zelf was.

Mij heeft de dood dit jaar mijn man afgepakt.
Nee, was niet leuk.

Maar er is 1 punt waarop ik het beter heb dan de vrouw wier man om een ander is vertrokken.

Ik ben erkend zielig.
En dat betekent dat er vlak voor kerst bij mij wordt aangebeld en een aardige mevrouw van de liefdadigheidsclub de Zonnebloem een mini-kerststol komt aanreiken. Omdat ik deze feestdagen zo zielig alleen zit te zijn en de gemeenschap mijn leed wil verzachten. De tekst op het kaartje: "houdt de zonzij".

Lief, toch?

Dat zal de door haar man in de steek gelaten ex niet snel overkomen.