Hebberds

Het is tien voor zeven als ik mijn auto parkeer tegenover Maple Lane 109.
Ik ben te vroeg.

De enige ben ik niet. Voor, achter en tegenover mij staan nog een paar auto’s met wachtenden. Voor het hek voor de woning ijsbeert een vrouw. Middelbaar, betere kringen zo te zien. Beetje opgefokt.
Ze grijpt de tralies van het hek, loert naar binnen.
Ik schaam me plaatsvervangend. Hoe kun je je zo laten kennen.

Precies zeven uur gaat de poort open.
De gretige dame is als eerste binnen, de andere wachtenden zijn er ook snel bij - ruim voor mij. Ze zijn duidelijk meer ervaren in yard sales dan ik.

Eenmaal binnen maakt het hebberd-beest zich ook van mij meester. Razendsnel scan ik de tafels met koopwaar. Een trommeltje met een oude Coca-Cola-afbeelding. Sticker met 50 dollar-cent erop. Bingo! Ik neem niet eens de tijd om het trommeltje goed te bekijken (later!), werp een snelle blik op de rest van de spullen, reken af. Ik kijk nog even naar de gretige mevrouw. Zij klemt een zeer fraaie groen-glazen kelk onder haar arm. Haar buit is beter dan de mijne. Ze *is* ook beter.

Terug in de auto buig ik me over het uit The Sun geknipte lijstje en de kaart.
Nu wordt het echt moeilijk. Zeventien yard sales zijn op deze zaterdag in Yuma, Arizona om zeven uur ‘s ochtends begonnen. De echt mooie dingen zijn uit die andere zestien al weggesleept door degenen die daar al voor de opening voor de deur stonden geparkeerd. Tien andere openen om acht uur. Weer tien andere waren ook gisteren al open wat betekent dat de mooiste dingen al weg zijn maar wat ook kan betekenen dat de verkopers op de tweede en laatste dag zo graag van alles af willen dat ze extra laag prijzen.

Wat te doen, wat te doen.
Ik gok op een sale in een buurt waar nog een paar sales zijn. Foute gok blijkt eenmaal daar. De buurt is te arm, de spullen zijn niet mooi, en de verkopers vragen er relatief te veel voor. (Ik heb na een paar weken al enige ervaring in yard sales en weet dat je de beste spullen vindt in de betere middle class buurten waar mensen gewoon aan het opruimen zijn en het ze niet zoveel kan schelen wat alles precies oplevert. Het moet gewoon weg. Slechte buurten zijn arme buurten omdat die verkopers er echt aan willen verdienen en verder de suburbs met rijke mensen die menen dat koopjesjagers helemaal naar hun huis rijden om even veel te betalen als ze in de winkel ook kwijt zouden zijn. Zo stom zijn wij yard sale bezoekers dus niet.)

Na nog een paar verkeerde gokken en een paar keer de straat niet kunnen vinden (Yuma heeft een hopeloos stratensysteem met duizenden hofjes die allemaal 12th Street, 12th Lane, 12th Ave heten en dan een halve mijl van elkaar met diezelfde namen beginnen) is het bijna 9 uur en weet ik dat de krenten allang uit de pap zijn.

Ik neig tot opgeven. Geef toch toe aan een felgroen bord met een grote pijl: yard sale. Troep, zie ik al zodra ik op de uitgestalde goederen toeloop. Troep die gretig gegraaid wordt door Mexicaanse immigranten waarvan je er in Yuma veel ziet. Zij vormen ook meer dan de helft van de yard sale bezoekers. De andere helft zijn middle class blanken, meestal seniors die met een ongegeneerde hebberigheid de handelswaar betasten en becommentariëren en die zelfs bij church sales (de goedkoopste, nl. voor een goed doel) in discussie gaan als iets dat ze meenden voor 10 dollarcent te kopen toch echt 25 dollarcent kost.

Soms zie ik mezelf als één van hen. En dan zie ik een heel eng wijf. Iemand die niet koopt omdat ze toevallig langs een tuin met uitstalling reed en dacht: 'kom, laat ik eens kijken' en toen op iets leuks viel. Maar iemand die op zoek naar handelswaar met zo’n lijstje de stad afgaat, vroeg begint, geen seconde te verliezen, die precies weet wat ze zoekt, triomfantelijk als ze meent een slag te hebben geslagen en walgend als ze een verkoper erop betrapt dat die zelf had gehoopt een goeie deal te maken.
Een griezelige hebberd.