Man vindt echte vrouw bedreigend
Germaine Greer schreef De hele vrouw uit ergernis over de life-style-feministes die menen dat nu geld, seks en mode onder handbereik zijn het doel van het feminisme is bereikt. Nog één keer wil de auteur van het baanbrekende De vrouw als eunuch (1970) uitleggen hoe de wereld werkelijk in elkaar zit in de hoop ons de schellen van de ogen te doen vallen.
Greer wijst erop dat er op een aantal punten nog bitter weinig is veranderd. Nog steeds zijn vrouwen onzeker over hun uiterlijk en besteden ze er onevenredig veel tijd en geld aan om het ideaal van de lange benen, de slanke taille en de stevige borsten zo dicht mogelijk te benaderen. Pas als ze net zoveel zelfvertrouwen hebben als mannen zullen vrouwen volgens de schrijfster beseffen dat hun uiterlijk uniek is en echter, authentieker, interessanter dan alles wat ze daarvoor in de plaats kunnen kopen.
Hele vrouwen komt Germaine Greer in de westerse wereld niet meer tegen. Een hele vrouw is volgens haar een vrouw die niet dient om de seksuele fantasie van de man gestalte te geven, die haar identiteit en maatschappelijke status niet aan een man ontleent, die niet mooi hoeft te zijn, die slim kan zijn en wier gezag toeneemt naar mate ze ouder wordt. Aboriginal-vrouwen in Australië, Chinese vrouwen - bij hen zag zij nog iets van wat zij zocht. Totdat ook zij hun voeten in schoenen met hoge hakken staken en begonnen te wankelen.
De vrouwen die Germaine Greer om zich heen ziet zijn sukkels. Ze laten plastische chirurgen prutsen aan hun borsten (en durven dan ook nog kritiek te hebben op clitoridectomie), ze laten zich slaan door hun mannen, ze accepteren dat zij al het werk doen terwijl mannen niet alleen meer betaald krijgen maar ook nog de kantjes er vanaf lopen, ze laten zich dwingen tot volgens Greer zinloos borstonderzoek en uitstrijkjes en weigeren in te zien dat hun fixatie op een man gedoemd is in treurigheid te eindigen.
In haar interviews ontkent Greer dat haar boek over mannen gaat. Het gaat ook niet exclusief over mannen, maar ze nemen wel een belangrijke plaats in. En veel aardigs weet zij niet over hen te zeggen. Mannen houden van geweld en mannen haten vrouwen. Ze uiten die haat door vrouwen buiten te sluiten, ze te vernederen en ze te onderwerpen aan seksueel of ander geweld.
Echte, volwassen vrouwen vinden mannen bedreigend. Daarom wenden ze zich tot kwetsbare meisjes met wie ze als het even kan ook seks hebben. En anders bevredigen zij zich met behulp van porno. Logisch, want: 'Masturberen is gemakkelijk, relaties zijn moeilijk'. Als machines kinderen konden uitbroeden en vrouwen zichzelf zouden weg- evolueren, zouden mannen daar volgens de schrijfster 'geen traan om laten'.
Germaine Greer, ooit een vurig pleitbezorgster van vrouwelijke seksuele autonomie en niet zo lang geleden nog warm lopend voor de hitsige jonge mannen van Toscane, heeft het niet meer op seks. Zeker niet op seks met mannen ('penetratie is onderdrukking') maar eigenlijk ook niet op seks met vrouwen. Gelukkig maar dat weinig vrouwen - aldus de schrijfster - van nature de drang hebben met vrouwen te vrijen en dat de meeste lesbo's pas lesbo worden als ze verliefd worden op een andere vrouw. En nog gelukkiger dat de seks in lesbische relaties niet erg belangrijk schijnt te zijn.
Greers nieuwe thema is het betaald moederschap. Vrouwen die kinderen krijgen moeten door de overheid worden betaald. Wat de moeder doet met het geld, moet ze zelf weten. Ze kan twintig jaar vorstelijk onderhouden thuis blijven zitten of gaan werken en een ander inhuren om haar kroost te verzorgen. De in Opzij opgeworpen vraag wat de vrouw die opteert voor thuiszitten in vredesnaam moet op de arbeidsmarkt als ze daar als veertiger voor het eerst haar intrede wil doen, doet Greer af met de algemene opmerking dat leeftijdsdiscriminatie een schande is.
Over de financiering van haar plan is ze kort. 'Als we geen geld zouden stoppen in het sturen van vliegdekschepen naar de Perzische Golf of ergens anders waar Bill Clinton vindt dat er een militaire vuist moet worden gemaakt, dan kunnen we het wel betalen. Het is een kwestie van prioriteiten. Een moederschap met waardigheid is een feministische prioriteit, een permanente zetel in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties niet'.
De hele vrouw is bedoeld om te provoceren, en dat doet het ook. Veel van wat Germaine Greer te berde brengt over uiterlijk en de tirannie van de medici snijdt hout. Dat de rest van het boek uit baarlijke nonsens bestaat, zou ik niet willen beweren. Maar de overtuigingskracht wordt volledig teniet gedaan door het slordige of geheel non- existente redeneren van Greer. Dat zij zich uitvoerig heeft gedocumenteerd blijkt wel uit de veelheid van gegevens die zij presenteert, maar het is slechts uiterst zelden dat de schrijfster een redenering zorgvuldig opbouwt en ook nog afmaakt.
Het is goed dat enkele vrouwen van het eerste uur (behalve Greer ook Marilyn French) die het feminisme in een ruimer perspectief zien dan de girls, in wier ogen de buit binnen is als ze zelf tot hun dertigste lekker kunnen rondhangen, hierover blijven publiceren. Het is ook goed dat die 'oude' feministen zich nog steeds oprecht boos maken. Maar het feit dat ze gevestigd zijn ontslaat ook hen niet van de plicht wat ze roepen op de een of andere manier te staven.
J.M. Meulenhoff bv; 412 pagina's; f 45.
ISBN 90 290 5686 X.
Copyright © Jeanne Doomen.
Deze tekst wordt uitsluitend aangeboden
voor persoonlijk gebruik.