Vrouwen beschikken over alle kwaliteiten om het te maken in de maatschappij. Ze zijn welbespraakt, en ze hebben oog voor detail zonder het overzicht te verliezen. Ze hoeven zich alleen nog bewust te worden hoe goed ze zijn en daarvan gebruik te maken. Met Vrouwen zijn gewoon beter (Uitgeverij Elmar BV, f 29,50) wil psychologe Ute Ehrhardt vrouwen ervan doordringen dat ze bijzonder zijn en ze over de streep trekken om met al die vaardigheden ook iets te gaan doen.
Wat kunnen vrouwen? Ze kunnen samenwerken, ze hebben invoelingsvermogen. Ze hebben organisatietalent, ze kunnen veel dingen tegelijk doen. Ze kunnen zichzelf een doel stellen en daar naar toe werken ook al ligt het in de verre toekomst.
Vrouwen zijn ook vaardige ruziemakers. Ze uiten hun woede, formuleren wat hen dwars zit en hebben het probleem daarna uit hun systeem. Bovendien beschikken vrouwen over een 'buikgevoel' dat hen in staat stelt mensen en situaties snel te doorgronden. Ze voelen aan wie meewerkt en wie intriges smeedt. Ze zijn daarmee de ideale leidinggever in een bedrijf.
Het enige probleem is, dat vrouwen hun vaardigheden niet benutten. Ze twijfelen of ze dingen wel kunnen en beginnen er dan niet eens aan. Ze nemen niet zelf beslissingen maar laten dat door anderen doen. Daar moet verandering in komen. Want alleen de vrouw die haar mogelijkheden gebruikt, die haar sterke punten onderkent en die ervan geniet te presteren, voelt zich werkelijk leven.
Ehrhardts analyse van de vrouwelijke kwaliteiten lijkt sterk op die van Helen Fisher in De eerste sekse. Aardig aan Vrouwen zijn gewoon beter is dat de schrijfster zich niet verplicht voelt haar visie te onderbouwen door zoals Fisher terug te grijpen op de oertijd. Ehrhardt, die ooit roem verwierf met Brave meisjes komen in de hemel, brutale overal, poneert haar stellingen gewoon als de waarheden die ze in haar ogen zijn.
Als lezer denk je regelmatig 'nou...eh... is dat nou wel zo, en hoe kom je daar eigenlijk bij'. Maar het boek als geheel is meeslepend geschreven en beantwoordt aan zijn doel: een schop onder de kont van vrouwen die het leven aan zich voorbij laten gaan omdat ze te bang zijn om die eerste eigen beslissing te nemen en die allereerste stap naar een eigen plaats in de maatschappij te doen.
|