Een vrijgevochten vrouw

  Jeanne Doomen
Marion Schiphorst

Slechte vrouwen, Echte vrouwen is een verzameling artikelen die de journaliste Bernadette de Wit de afgelopen twaalf jaar heeft geschreven. Hoogtepunt (sic) zijn de verhalen over haar bezoeken aan seksparties en het seksuele plezier dat zij beleeft aan mannelijke hoeren. En het zijn ook deze verhalen, schrijft zij in het enige nieuwe artikel in deze bundel, die haar op ernstige wijze in aanvaring hebben gebracht met tut-tut-roepend feministisch Nederland.
'De feministen' schrijft De Wit, die generalisaties niet schuwt, sluiten zich aan bij de burgerlijke moraal over seks. Zij zijn gekant tegen experimenten, waarschuwen alsmaar voor enge mannen die achter elke boom klaar staan om zich aan onschuldige vrouwen te vergrijpen, en ontkennen dat ook voor vrouwen anonieme, openbare seks een aangenaam tijdverdrijf kan zijn.
Wat zou het feministen sieren als ze vrijgevochten vrouwen zoals zij eens een hart onder de riem zouden steken. 'Maar de feministen tonen meer sympathie voor onderdrukte vrouwen dan voor hun ge&eumlmancipeerde collega's. Het is een graadmeter voor hun middelmatigheid en gemakzucht.'

De artikelen over De Wits avonturen in kinky Amsterdam zijn, laat daarover geen twijfel bestaan, spannend om te lezen. Wie is niet nieuwsgierig naar seks, naar hoe anderen 'het' doen en zeker als die anderen iets doen wat je zelf nooit zou doen of durven.
Parties waarin mensen zich in het openbaar overgeven aan seksuele handelingen waarvan velen niet eens in de eigen slaapkamer met de vaste partner (met licht uit) zouden durven dromen, daarover wil iedereen best lezen.
En over een intelligente, zelfbewuste vrouw die tot haar genoegen seks heeft met een mannelijke hoer vast ook. Als je er al niet opgewonden van wordt, kun je je daarna altijd nog overgeven aan morele verontwaardiging. En ook dat is leuk. Maar wie hoopt op een aaneenschakeling van verhalen over kinky Amsterdam moet zich wel realiseren dat deze stukken nog geen twintig pagina's van Slechte vrouwen, Echte vrouwen beslaan.

Andere onderwerpen: de lesbische subcultuur, (vrouwelijke) hoeren, (mannelijke) verkrachters, porno, en veel boekrecensies. Boeiend is zeker een artikel over de onderlinge verhoudingen binnen de vrouwenbeweging. Hierin betoogt De Wit dat vrouwen die afkomstig zijn uit de arbeidersklasse zich slecht op hun gemak voelen in de feministische subcultuur omdat daar middle class omgangsvormen heersen.
De middle class feministen, stelt De Wit, leggen het accent op (in)voelen en je kwetsbaar opstellen. Vrouwen die afkomstig zijn uit een laag milieu hebben, zelfs als ze daaraan door een goede opleiding zijn ontstegen, juist behoefte aan taakgerichte samenwerking, aan het doen van iets concreets. Dat leidt tot botsingen en onderlinge verwijten.
Ook kun je Bernadette de Wit met een gerust hart naar het buitenland sturen om een verslag te maken van een conferentie over lesbische lust of van de kliek rond media-specialiste Camille Paglia. Smakelijke verhalen levert dat op, met een hoog vinnigheidsgehalte.

De rest van het boek is echter niet half zo onderhoudend en vaak ronduit gedateerd. Dat geldt met name voor de artikelen waarin Bernadette de Wit 'de feministen' verwijt dat zij zich li&eumlren aan Klein Rechts in hun verbeten strijd tegen porno.
Als je dat leest denk je, dat is waar ook, dat speelde toen. Maar die discussie is sindsdien een totaal andere kant opgegaan. Voor een demonstratie tegen seksshops krijg je tegenwoordig geen vrouw meer de straat op terwijl we van kinderporno tien jaar geleden nog nauwelijks wisten dat het bestond. En ook over (vrouwelijke) hoeren wordt onder feministen intussen veel gevarieerder gedacht dan Bernadette de Wit in haar gebundelde artikelen suggereert.
Maar dat is de consequentie als je verhalen opneemt die vaak een directe kritiek zijn op een uitlating die een vrouw op dat moment ergens in een krant of op de televisie heeft gedaan.
Slechte vrouwen, Echte vrouwen bevat in feite te veel overbodig materiaal. Zelfs van iemand die vlot en lekker leesbaar schrijft en er gewoonlijk in slaagt mensen in ieder geval tot irritatie te prikkelen, is niet alles waard gebundeld en herlezen te worden.

Copyright © Jeanne Doomen.
Deze tekst wordt uitsluitend aangeboden
voor persoonlijk gebruik.